Rozdział 6.

    Krzyki momentalnie ustały, nie wiem co się stało. Wyjrzałem przed autobus i zobaczyłem, że Brian rozmawia z Michelle, a ta wyjątkowo intensywnie gestykuluje. Gitarzysta tylko zerknął na mnie, rzucił porozumiewawcze spojrzenie i wróciłem do środka. Hannah już pakowała swoje rzeczy. Wyglądała wyjątkowo uroczo ze swoją rozczochraną czupryną. Zajęła się uporządkowywaniem dokumentów i nie zwróciła uwagi, że jej włosy odstają od perfekcyjnego wyglądu. Czy ja właśnie pomyślałem, że jest perfekcyjna? Pewnie… już mi się jakieś styki poprzepalały od tego zioła, które ostatnio sprowadził Marvin. Nigdy więcej nie powierzę mu takiego zadania. Poprzednim razem miał mi znaleźć dziunie w tłumie podczas koncertu, to oczywiście wykonał zadanie… powiedzmy, że poprawnie. Tylko zapomniał wcześniej przeczyścić nos, bo cholera ta brunetka jechała takim odorem, że nawet Johnny bez prysznica przez tydzień tak nie cuchnie. Boje się myśleć, jak musiało walić jej między udami. Na pewno miała busz po kolana, nie wspominając o czarnym wąsiku pod nosem. Nadal wzdrygam się na tą myśl. Wręczyłem jej wtedy tylko batonika na pocieszenie, którego planowałem zjeść po koncercie. Widać było po niej, że całkiem często zajadała tak kolejne odrzucenia. Cholera, powinienem z litości chociaż poklepać ją po ramieniu, a potem szorować dłoń przez… nie nie… już lepiej byłoby zafundować jej swoją kolejkę pod prysznic. Wyświadczyłbym przysługę całemu wszechświatu. 

- Dojechaliśmy do hotelu. Przyjdź za chwilę po swoją kartę do pokoju- rzuciła sucho i pośpiesznym krokiem wyszła na zewnątrz. Przypomniałem sobie, że to koniec naszej podróży autobusem. Od teraz czekał nas tylko przejazd z koncertu do hotelu, z hotelu na lotnisko, z lotniska na kolejne miejsce koncertu. Oznaczało to też jedno- koniec wspólnych gier i chwil tylko we dwoje i pozostało czekanie na telefon od Val. 

***

    Jak już ogarnęłam co i jak, rozdałam każdemu po kolei karty do pokoi, oznaczyłam kto jest gdzie i jak zwykle została jedna osoba bez magicznego klucza. Tak, wszyscy zgadli. Pan Diva przywlekł się ostatni i z łaską wziął ode mnie co trzeba. Wróciłam do omawiania z panią recepcjonistką naszego planu odjazdów, wyjazdów i wszelkich „azdów” zespołu, do którego potrzebne będą podstawiane samochody, kiedy usłyszałam jak ON mówi coś do mnie. Dałabym sobie rękę uciąć, że już dawno wjechał na górę. Odwróciłam się do niego i serce mi mocniej zabiło. Boże, co się ze mną dzieje? Te jego oczy są niesamowicie zielone i jak tylko patrzą się bezpośrednio w moje, na chwilę przestaję oddychać. 

- Słucham?

- Pytałem jaki ty masz numer pokoju.

- Nie sądzę, żeby było ci to potrzebne- już chciałam kontynuować przerwaną rozmowę z panią zza lady, kiedy kolejny raz nam przeszkodził.

- Jest mi potrzebne księżniczko. Skoro jesteś taka ważna na tym całym wyjeździe i od ciebie zależy czy będę o godzinie 10.00 podcierał sobie tyłek czy przegryzał szósty kęs kanapki, to chyba muszę wiedzieć gdzie kierować się z pytaniami. 

- 609- kompletnie go ignorując zajęłam się pracą. 

***

    Nie pamiętam już kiedy jadłem ostatni raz. Przeszukałem swoje torby i nie znalazłem nawet zwykłego cukierka. Wyszedłem z hotelu, cudem unikając grupy fanów. Skręciłem w pierwszą ulicę w prawo i moim oczom ukazała się jakaś mała pizzeria. Dzięki bogu, niebiańskie jedzenie piekło się tuż na moich oczach. Czekałem na swoją porcję. Postanowiłem, że nie będę bez sensu stresował się czekając na telefon od żony, więc sam zadzwoniłem. Odebrała dość sprawnie. Nie była niczym zajęta, żadna nowość. Z tonu jej głosu wywnioskowałem, że wszystko jest najbardziej ok. Była aktorką, jednak nie na tyle dobrą, żeby umiała udawać wesołą, kiedy nie wszystko jest dobrze. Musze postawić Brianowi zgrzewkę piwa. Cokolwiek powiedział Michelle, zadziałało. 

     Przez kilka kolejnych dni praktycznie nie widziałem Hanny. Spędzała czas przeważnie sama lub z Marvinem. Larrego nie było, wrócił do Kalifornii działać zespołem w innych sprawach, niezwiązanych z trasą. Oznaczało to, że cokolwiek działo się w ekipie, zależało od Anderson. 
    Mijał dzień szósty, a młoda zmieniła taktykę. Podczas przydzielania każdemu pokoju, rozdawała harmonogram dnia, z wszystkimi ważnymi numerami telefonów i adresami mailowymi. Coś mi się zdaje, że jest bardziej profesjonalna niż Jacobson. Nie mogłem już pytać o numer sypialni, bo spuszczała mnie mówiąc zawsze to samo- „moją komórkę masz na rozpisce”. Przyznam szczerze, że wolałbym wiedzieć gdzie śpi, gdyby naszła mnie w końcu odwaga, żeby odwiedzić ją w nocy. Może była na tyle inteligentna, że coś przeczuwała. 

    Z każdym kolejnym dniem robiła się coraz bardziej cięta na mnie. Nie rozumiałem o co chodzi. Pewnego wolnego popołudnia, zapukała do mojego pokoju.

- Jedziesz ze mną.

- Po pierwsze, cześć. Po drugie,  o co chodzi? Po trzecie, jestem zajęty.

- Cokolwiek robiłeś- zajrzała do pokoju, a tam jak wół otwarty laptop z pornolami na wierzchu, świetnie- przerwij i musisz jechać ze mną na lotnisko.

- Chętnie dokończę to, co robiłem. Możesz nawet poczekać tutaj, nie przeszkadzasz- uśmiechnąłem się szelmowsko. Myślała, że nie zauważę tego, jak zerknęła na moje krocze? Na pewno jest ciekawa jak wygląda. Miałem cichą nadzieję, że czasami marzy sobie o nim, jak go dotyka pieszcząc się sama w pokoju.

- Możesz dokończyć w drodze… Val przylatuje, a zakładam, że nawet jeśli jest bliźniaczką Michelle, to po tylu operacjach plastycznych o jakich słyszałam, mogę ją minąć.

    Mieliście tak kiedyś, że dmuchaliście  w balon, on sobie powoli rósł i rósł. Wtedy ciach, wyleciał wam z buzi i opadł szybko jak flak na podłogę? To wyobraźcie sobie to, co właśnie stało się w moich spodniach.