Rozdział 5.

Przepraszam za jakieś niedociągnięcia techniczne, ale pisałam w innym programie niż zwykle (nie z własnego wyboru) i trudno było zrobić z tym cokolwiek. Takie tam kolejne historie Hanny i Matta. Bez fajerwerków. Enjoy.     



      Minęły dwa tygodnie, a sytuacja nie powtórzyła się. Nawet nie zagraliśmy w nic więcej od tego drobnego incydentu. Ona co prawda jeździła ze mną, ale spędzała cały ten czas w części kuchennej, romansując z komputerem. Nie sądziłem, że będzie tak ciężko pracować. Załatwia każdą sprawę, zachciankę zespołu. Walczy ostro, jeśli jakiś hotel czy organizator nie wywiązuje się z umowy. Nigdy nie darzyłem kobiet jakimś wielkim szacunkiem, w końcu jaka potrafiła zarządzać tak dobrze jak mężczyzna, ale Hannah miała jaja. Oby tylko teoretycznie, bo im dłużej jej się przyglądałem, tym chętniej wziąłbym ją na osobistą rewizję i upewnił się, że w majtkach znajduje się jedynie smakowita cipka. Było się w Tajlandii i takich niespodzianek nie mam zamiaru już więcej przeżywać. 

Mówiąc o dziurkach. Dan kilka razy załatwił mi jakieś ruchanie. Szybkie bzykanko na tyłach hali czy w kiblu. Nie czuję się z tym źle. W końcu wybuchłyby mi klejnoty! A te są zbyt cenne, żeby na to pozwolić. Nie potrafię jedynie zrozumieć, czemu tak przejmuję się, żeby ona mnie nie zobaczyła w akcji, nie nakryła. Chociaż jedna odpowiedź przychodzi mi do głowy. Jeśli sam chcę ją zaliczyć, to taka panna byłaby zbyt dumna, aby pozwolić na to, widząc jaki sam rozbestwiony jestem. Nie zrozumiałaby. Każda chce być tą jedyną. Boże co za idiotki. Mężczyźni nie są monogamistami! Ale powiedz tu takiej, to albo się obrazi, albo da w ryj. 
Postawiłem sobie za cel… do końca trasy Hannah będzie moja.

***

Lubię moją pracę. Lubią tu być. To jest to, co podoba mi się najbardziej. Zorganizowana praca, chociaż tylko pozornie. Codziennie trzeba zmagać się z tymi ludźmi, dla których słowo “harmonogram” nie istnieje. Szczypta emocji każdego dnia i przynajmniej nie nudzę się monotonią. Zdaje się, że miedzy mną a Mattem jest już ok. Jeśli oczywiście można określić unikanie siebie jak wcześniej, jako coś normalnego. Wymieniamy się jedynie zdaniami, kiedy trzeba coś załatwić, co jak wiadomo, spoczywa na mnie. 
Zamykałam właśnie komputer, kiedy za plecami usłyszałam jego chrypliwy głos.

 - Jesteś głodna? Siedzisz tu od dobrych paru godzin popijając wyłącznie herbatę. Nie to, że mnie to jakoś mega obchodzi, ale wyjątkowo szkoda mi ciebie i tego, że ogarniasz nasz bajzel. Stawiam obiad, chodź.

Ruszył do wyjścia, a ja powoli przyswajałam do siebie to, co przed chwilą powiedział. Oczywiście można było wyczuć w jego tonie nutę rozbawienia, więc nie bardzo wzięłam do siebie tą małą uszczypliwość. 
- No chodź. Arin i Larry idą z nami, nie masz co się bać.

Burknęłam jakieś niemrawe podziękowanie, a mojemu pomrukowi zawtórowało burczenie brzucha.
- Dobrze trafiłem, że zgłodniałaś- zaśmiał się całkiem serdecznie. Ale mimo to, nie potrafiłam znaleźć w sobie więcej, niż odrobinę sympatii do niego. Wydawało mi się, że lepiej będzie, jeśli będziemy traktować się wzajemnie oschle, jak robiliśmy to do tej pory. 

Wyszliśmy z autobusu i ruszyliśmy w stronę przydrożnej knajpy. Wyglądała przyzwoicie. Kiedy usiedliśmy i dostaliśmy zalaminowane karty z daniami, przysiedli się nasi wcześniej wspomniani współtowarzysze. Przyznam całkiem szczerze, że czas spędzony z tą trójką, upłynął aż za szybko. Matt okazał się całkiem dowcipnym i inteligentnym facetem. A to ci niespodzianka! Docinał młodszemu perkusiście, ale szczerze mnie to bawiło, ponieważ Arin i tak nie brał tego do siebie i zręcznie odpowiadał na jego zaczepki. Na koniec uparli się na deser. Czułam, że niczego nie zmieszczę, póki kelnerka nie przyniosła Larremu ciepłej szarlotki z lodami i bitą śmietaną. Wyrósł mi nagle drugi żołądek i pochłonęłam na raz jego porcję, którą mi odstąpił, widząc moje błyszczące oczy. 
W drodze do autobusu, Sanders pozwolił managerowi i drugiemu muzykowi iść przodem i zatrzymał mnie przed knajpą.
- Hannah, słuchaj. Przepraszam, że tak wyszło z tamtym wieczorem. W sumie nie czuję się do końca winny. Spałaś i owinęłaś rękę wokół mnie, a potem… sam zasnąłem. Nieważne. Chodzi mi o to, że odizolowałaś się, a dobrze było mieć równego kompana do grania. Mamy kilka dni wolnego, nawet Larry wspomniał, że wszystko jest jak na razie dopięte, czyli nie ma pracy. Teraz jedziemy do Niemiec. Daleka droga, spać mi się nie chcę, więc co powiesz na maraton z Call of Duty? 

Nie powiem, wcięło mnie. Jakaś zmiana w nim zaszła? Czy faktycznie przełamał się i swoją dumę. W końcu musiałam coś odpowiedzieć, bo na pewno wyglądałam dziwnie wpatrując się w niego tak długo.
- Jasne… spoko… w sumie masz rację. Nie mam co robić. Chciałam poczytać książkę, ale gra wydaje się bardziej kusząca.

Wysiliłam się na uśmiech. Po jego ramionach było widać, że odetchnął. Szliśmy więc do autobusu, kiedy wejście zastąpił nam Brian.
- Mam dość Michelle. Znów zalała się w jebanego trupa. Serio, mam wrażenie, że ona wypija nam większość asortymentu. Pije jak chłop. Muszę się od niej uwolnić. Nie mogę na nią patrzeć- wzdrygnął się, jakby zobaczył obślizgłego robaka- tak czy siak, postanowiłem wam potruć dupę i zdecydowałem, że oglądamy ostatnich Transformersów- uśmiechnął się szeroko, uniósł wyżej opakowanie DVD z filmem, żeby udowodnić, że sobie nie żartuje i wbiegł do autobusu. 
- No to wydaje mi się, że masz już towarzystwo- puściłam mu oczko i weszłam do środka, żeby zapakować swoje rzeczy.
- A ty kotku gdzie się wybierasz? Chyba, że kupić popcorn. Oglądamy razem, nie ma wybacz.
- Nie oglądałam poprzedniej części, więc nie jestem w temacie- odparłam niechętnie, bo może trochę wewnętrznie nakręciłam się na granie z Mattem.
- Nic nie straciłaś, a mi się nie odmawia- przeszukiwał szafki- O! Jest! - wrzucił popcorn do mikrofali i ciągnął mnie za rękę do sypialni. Popchnął na łóżko, rzucił we mnie poduszką i kocem, a zaraz włożył płytę do odtwarzacza. 
W międzyczasie dołączył do nas wokalista i leniwymi ruchami ułożył się wygodnie po mojej prawej stronie. Gitarzysta natomiast chyba miał nadmiar energii bo znów pobiegł do kuchni, po dźwiękach można było się jedynie domyślać co robi. Wrócił z miską pełną kukurydzy i czipsami pod pachą. W drugiej ręce trzymał trzy butelki wody. Wow ten to się do cyrku nadaje. Po chwili usadził tyłek z lewej strony i sięgnął po pilota.
- Gotowi na przygody?! 
- A ty nic nie pijesz?- zachrypiał Matt.
- Od kiedy zobaczyłem Michelle zwracającą zawartość żołądka na środek dywanu, odechciało mi się w ogóle tykać alkoholu… przynajmniej na jeden wieczór- wyszczerzył się i włączył play.

Obawiałam się tego wieczoru. Dziki Brian i Matt, który sam w sobie jest już podejrzanie niepokojący. Ale tylko na początku było sztywno. Zrozumiałam potęgę ich przyjaźni. Mimo swojego dojrzałego wieku, dogadywali się jak mało kto. Sypali żartami, a ja mogłam obejrzeć ich zupełnie inne oblicze. Film okazał się kiepski. Nawet laik mógł to dostrzec. Oboje nie szczędzili sobie komentarzy dotyczących konkretnych scen. Wciągnęli mnie w to. W połowie projekcji trzymałam się kurczowo za brzuch, bo wyrobić przy nich ze śmiechu to zahacza o sukces. Na sam koniec już zwijałam się między nimi, aż musiałam iść siku, żeby nie popuścić. 
Wydawało mi się, że Brian ma bardzo dobry wpływ na Matta. Nie rozumiem, czemu nie spędzają więcej czasu ze sobą. Kiedy wróciłam z toalety, gitarzysta zbierał się do wyjścia.
- A ty gdzie lecisz? Po kolejny kiepski film? Może tym razem ja coś wybiorę- uśmiechnęłam się wesoło.
 - Stęskniłem się za wódką jednak. Lecę do naszej kochanej ekipy. Buźka- i tyle go widziałam.
Zajrzałam niepewnie do sypialni, a wokalista już czekał z padami w rękach.
- Moja propozycja dalej aktualna, jeśli jeszcze nie chce ci się spać- ten uśmiech. Jak niewinny chłopiec. Czy powoli odkrywałam nową osobę? Kogoś kto kryje się za tym gburem? 
- Chętnie- bez zastanowienia wróciłam na swoje miejsce- beze mnie zginiesz, więc z litości ci pomogę- wytknęłam język, a on zaatakował mnie  palcem wskazującym w żebro. Głośno pisnęłam, co nie umknęło jego uwadze. Jego chytra mina mówiła wszystko. Za chwile już wiłam się pod atakiem gilgotek jakie mi zapewnił. Śmiałam się w głos i próbowałam odpędzić jego dłonie- Matt! Hahahaha! Matt!
W tym momencie przestał i oboje spojrzeliśmy sobie w oczy. Chyba dopiero teraz dotarło do nas co zrobiliśmy. Szybko odsunął się i włączał grę. Usadowił się w bezpiecznej odległości i sprawdzał ustawienia. Nie mogłam przestać na niego patrzeć. Szukać. Zrozumieć. To była bardzo dziwna sytuacja. Przyjemna… przez moment. A potem pobudka. Musiałam jednak oderwać od niego wzrok, bo zaczął grać.
Graliśmy dobrą godzinę bez słowa. Na łóżku było wygodnie, więc z pozycji siedzącej szybko przeszliśmy do leżenia, przez co nasze ramiona stykały się bardziej. Nawet nie wiem kiedy zasnęłam. 

***

Było mi ciepło, błogo, wygodnie i miło. Rozchyliłem powieki i spojrzałem na nią. Nie próbowałem się nawet ruszyć, ani o milimetr. Leżeliśmy brzuch w brzuch, splątani nogami i rękoma. Nie chcę się nawet zastanawiać jak to się stało. Dawno nie było mi tak przyjemnie. Będę udawał, że dalej śpię, póki Hannah sama nie uświadomi sobie, że wyglądamy jak dwie ośmiornice przeplatające się mackami. 
Mhm, miło… 

Zaraz znów spałem.

***

Z daleka dochodziły mnie jakieś krzyki. Były coraz bliżej. Poczułam szarpanie i otworzyłam oczy, niepewnie patrzyliśmy na siebie. Ja i Matt. Jednocześnie spojrzeliśmy na powód naszej pobudki. Michelle.
- Ty chuju jeden…!!! Jebana zdziro!!! Dziwko! Już koniec… już po tobie!!! Wiedziałam!!! Wiedziałam!!! Wylecisz na pysk!!!- wyciagnęła z kieszeni spodni komórkę i drżącymi rękoma stukała w ekran- Zobaczysz jak to jest wchodzić do łóżka komukolwiek!!!- po czym odwróciła się i wyszła dzwoniąc gdzieś. Wszystko działo się tak szybko. Sanders wyplątał się z naszego wspólnego węzła i wyjrzał za Michelle
- Kurwa… Val...