Rozdział 4.

        Nie wiem jak to się stało, ale od kiedy zaproponowałem jej wspólną grę, spodobało mi się. Zapraszałem ją co wieczór. Jej najwyraźniej tez odpowiadała ta sytuacja, szczególnie, że kilkakrotnie wspomniała o niewygodnym tłoku w autobusie ekipy. W pewnym sensie spełniałem dobry uczynek. Żadne z nas nie wspomniało do tej pory o incydencie rok temu. Było to nam na rękę. Chyba baliśmy się, że jeśli zaczniemy ten temat, wyniknie z tego cos niepożądanego. W zasadzie, to prawie w ogóle nie rozmawialiśmy, chyba, że dotyczyło to planu i strategii gry. Na razie trzymaliśmy się na dystans. No może prawie na dystans. 

Jednego z wieczorów odbywaliśmy naszą tradycyjną już partyjkę zabijania przeciwników wspólnymi siłami, kiedy Hannah usnęła. Zdałem sobie po chwili z tego sprawę, kiedy jej przeważająca liczba ofiar stanęła w miejscu. A to zazwyczaj ona była postrachem współgraczy. Leżeliśmy na wielkiej kanapie przed wielkim ekranem, więc w takiej pozycji, po ciężkim dniu, było łatwo o chwilę nieuwagi, aż znalazło się w objęciach Morfeusza. Nie przeszkadzało mi to. Miałem wystarczająco miejsca, a kiedy ona śpi, wygląda całkiem słodko. Sięgnąłem tylko po koc i przykryłem ją. Nie wiem skąd we mnie taki instynkt opiekuńczy. Wsunąłem tylko stopy pod koc, bo zrobiło się całkiem chłodno. Grałem dalej sam, aż po pewnym czasie poczułem jej małą i chłodną rękę oplatającą mnie w pasie. Lekko zdezorientowany spojrzałem na nią. Spała dalej. Nie wiedziałem co zrobić. Poczułem się jak zamrożony. Czy zdjąć jej rękę i obudzić, żeby poszła spać tam, gdzie jej miejsce, czy może zostawić. W końcu nikomu nie dzieje się krzywda. Prawda? Zaraz pewnie zmieni pozycje. Czemu ja panikuję? Z drugiej strony to ciekawe, że na co dzień trzyma się ode mnie z dala jak może. A w chwili obecnej mamy przykład przyciągania. Przecież ona śpi durniu, pewnie nawet nie wie, co robi. Zapewne robi to samo w swoim łóżku, każdej nocy z kołdrą. Val ma tak samo. Kiedy nie ma mnie obok niej, owija swoje witki wokół kołdry, jakby przez sen chciała kogoś tulić. No a co mogę poradzić, że każda laska do mnie ciągnie. Hannah nie jest jak każda. Ona potrafi grać jak niejeden facet. Ale w sumie dalej jest tylko kobietą i ma dziurę między nogami. Więc żadna różnica. Leci na mnie. Chociaż nie klei się jak każda inna. Z wyjątkiem teraz. Ja pierdole, zmień myślenie, zmień myślenie. Graj. Zabito cię Matt już 3 razy, od kiedy położyła rękę na brzuchu. Tylko jebaną rękę. Przecież nie maca ci fiuta. Mogłaby w sumie udawać, że śpi i zmacać mnie tam. Nie obraziłbym się. Trochę mnie już ciśnie. Przez to, że po każdym koncercie od razu daje nurka do mojego autobusu, żeby z nią pograć, sprawia, że nie bzykam innych panienek. Nie bzykam nikogo. A cholera w tym momencie miałbym ochotę przemaglować jakąś dziunię. Ciężko będzie. Michelle jest na pokładzie i pilnuje. Głupie baby zgadały się i jeżdżą z nami na zmianę. Tyle, że Siostrę Val łatwo upić i ma się wolną rękę. Zdecydowanie muszę jutro pogadać z Danem. Musi mi załatwić jakąś cipkę na wieczór. Coś szybkiego i mocnego, żebym mógł chociaż normalnie chodzić, kiedy nic mnie nie uwiera w spodniach. 

Kiedy spojrzałem znów na Hannę, przysunęła się bliżej mnie i oparła głowę o moją klatę. Ja pierdolę, co mam robić. Jest całkiem miło, ok. Ale zdecydowanie tak nie powinno być. Cholera… Niech zostanie tak jeden wieczór. Później zastanowię się co się w takich przypadkach robi. Normalnie już bym się do niej dobierał, a ona błagałaby o więcej i sztucznie jęczała, kiedy dopiero odpinam jej spodnie (swoją drogą po chuja wszystkie laski to robią? Odpinam rozporek. Wow, ale podniecające…). Chociaż nie, normalnie to by nawet do takiej sytuacji nie doszło. Zazwyczaj pracowali z nami faceci, więc co przyszło Larremu do głowy, żeby tym razem zatrudnić kobietę. Takie, zazwyczaj brzydzą się mało higienicznym trybem życia, jakie prowadzą rockowe zespoły. 

Sam nawet nie wiem kiedy zasnąłem. Ale obudziłem się i spaliśmy na łyżeczki. Rozejrzałem się, a mój wzrok zatrzymał się jednak na jej szyi, która aż prosiła się o delikatnego buziaka. Nie wiem co mnie podkusiło, ale zrobiłem to. I tak spała. A przynajmniej tak było, póki nie przytknąłem swoich ust do jej delikatnej skóry. 

***

Poczułam lekkie łaskotki na szyi i coś twardego nad pośladkami. Dopiero po chwili zdałam sobie sprawę, że ktoś leży za mą i mnie obejmuje, a to „coś” na lędźwiach, musi być wzwodem. Szybko wyplątałam się z jego objęć odskakując na bezpieczną odległość i odwróciłam. Patrzyliśmy się z Mattem na siebie czekając, aż któreś coś powie. Po jego oczach było widać, że też dopiero się obudził. Dotknęłam swojej szyi, przypominając sobie, że to musiał być on.

- Pocałowałeś mnie…

- Tak?- Próbował udawać głupa, ale wiedziałam kiedy ktoś kłamie- chyba musiało ci się coś przyśnić.

Patrzyłam na niego dłuższą chwilę, aż zeszłam z łóżka i zakładałam buty.

- Gdzie idziesz?

- Muszę się czegoś napić… a ty- spojrzałam mu na krocze- zrób coś z tym…- po czym pośpiesznie wyszłam do kuchni i sięgnęłam po wodę. Wypiłam całą butelkę na raz. Było mi piekielnie gorąco. Pewnie jego ciało mnie tak nagrzało podczas tulenia. Ja pierdolę, jakiego tulenia?! Musiałam zasnąć. Nie tak to miało wyglądać. Nie tak! Co on sobie teraz pomyśli? Nic nie pomyśli. To przecież on tulił się do mnie. Tak, tak właśnie było. 

Spojrzałam w jego kierunku kiedy wychodził z salono-sypialni. Widać było, że chce coś powiedzieć. Ale byłam jeszcze w takim szoku, że musiałam odetchnąć. W idealnym momencie poczułam, że autobus hamuje i po chwili wyszłam z pojazdu, nie dając mu się odezwać ani słowem.

- Hej, Hannah! Ktoś cię goni?- usłyszałam serdeczny śmiech Marvina. Zatrzymałam się.

- Ooo, cześć. Nie.. ale – nie wiedzieć czemu, rozejrzałam się dookoła w poszukiwaniu odpowiedzi, kiedy zobaczyłam podświetlany neon przedstawiający filiżankę kawy- potrzebuję kofeiny mocniej niż powietrza w tym momencie. Wiesz, praca goni i nigdy się nie kończy.

- No tak. Jeździsz z div…ekhm Mattem. Chłopacy już się zakładają kiedy rozłożysz dla niego nogi, albo czy już to zrobiłaś.

- Że co?!

- No wiesz… tak nagle zaczęłaś z nim jeździć…

- Nie pieprze się z nim! – ruszyłam przed siebie.

- Han, nie gniewaj się. Ja tylko przekazuje informacje… wiesz, że jestem paplą – biegł za mną.

- To możesz im przekazać, że to właśnie dzięki ich zachowaniu, jeżdżę z Panem Wiecznie Nadąsanym. Ale przynajmniej mam tam spokój i nie muszę słuchać pijackich śpiewów i wiwatów. Przekaż im, że parchaty fiut naszej divy mnie nie tknął, ani nigdy tego nie zrobi! Na samą myśl, że jego łapska mogłyby mnie dotknąć, biorą mnie mdłości – obok nas przeszedł Matt, z pokerową miną. Jestem pewna, że słyszał to co mówiłam i na milion procent wie, że to było o nim. Momentalnie zrobiło mi się głupio. Byłam nakręcona i zła na chłopaków. Użyłam kilka niemiłych i niepotrzebnych określeń. Ja pierdole. A myślałam, że w grupie samych „panów” obędzie się bez dram. 

    Weszłam do kawiarni, stanęłam za wokalistą. Nie wyczytałam z niego żadnych emocji. Całe szczęście. Kiedy wzięłam swój kubek na wynos, poszłam z powrotem do jego autobusu. Stwierdziłam, że dumę schowam do kieszeni, a teraz już na serio muszę zająć się pracą. 

Rozdział 3.

       Zeszłam rano na śniadanie w hotelowej restauracji i od wejścia czułam na sobie wzrok. Kiedy zerknęłam w kierunku ekipy, jego zielone oczy świdrowały mnie i wcale nie spłoszył się, kiedy odkryłam, że się we mnie wpatruje. Nie zaprzeczę, że miałam ciarki na całym ciele, ale musiałam się opanować. Podeszłam do szwedzkiego stołu i wybrałam przysmaki, na które miałam ochotę. Dosiadłam się na jedyne wolne miejsce wśród stolików zarezerwowanych dla nas. Naprzeciwko Matta. Całe szczęście, że jak dotarłam tam, był zajęty rozmową z kimś obok i nie musiałam walczyć ze sobą, żeby zrobić w tył zwrot. Zajęłam się talerzem i jego zawartością. 

Kiedy w końcu zwrócił uwagę, że siedzę przed nim, nie mogłam opędzić się od jego wzroku. Byłam pewne, że mnie tez pamięta, mimo, że minął aż rok. Nie odezwał się jednak słowem przez cały czas. Sama skończyłam swój obfity posiłek i wstałam.

- Panowie, przypominam, że za pół godziny ruszamy na arenę. Nie przewiduję opóźnień, więc radze być na miejscu. 

- A tobie wsadził ktoś kija w tyłek, młoda? Nie jesteśmy w średnim wieku, żeby zwracać się do nas w taki sposób. Wyjmij tego gnata i wsadź coś innego, na rozluźnienie, jeśli wiesz co mam na myśli- zakończył głupawym śmiechem swoją wypowiedź któryś z facetów. Nie powiem, wmurowało mnie. Takiej reakcji się nie spodziewałam. Już się odwracałam do wyjścia, kiedy usłyszałam głos Matta.

- Żeby ci ktoś czegoś nie wsadził Alex. Hannah ogarnia twoje życie w tym momencie i będzie to robić do końca trasy, więc trochę szacunku. Jedz śniadanie, idź po tą pieprzoną walizkę i bądź za pół godziny na dole.

Nie usłyszałam odpowiedzi. Nikt nie kwestionował tego, co mówi wokalista. Spojrzałam na niego przenikliwie próbując wyczytać coś z jego twarzy, jednak ta nic nie dała po sobie poznać. Patrzył na mnie bez wyrazu. Wyszłam i wróciłam do siebie. 

Usiadłam na łóżku i nie rozumiałam, co nagle zmieniło się w jego zachowaniu. W samolocie traktował mnie jak wstrętnego robaka, a teraz? Pan wielki obrońca niewinnych kobiet? Czemu ja się w ogóle nim przejmowałam. Jest jedna z wielu osób, o które muszę dbać. To moja praca i tyle. Wzięłam swoje rzeczy i poszłam na dół. Do mnie należało wymeldowanie wszystkich na czas.

***

Kiedy przypomniałem sobie kim jest, moje nastawienie od razu zmieniło się. Nie wiem czemu. To taki wewnętrzny pstryczek. Na początku uważałem ją za małą siksę, a teraz kiedy wiem kim jest, widzę kobietę. Potrząsnąłem głową i wstałem, sięgnąłem po plecak i poszedłem do windy. Byłem zły na siebie. Miałem żonę, a laski, które kręcą się dookoła mnie jeszcze nigdy nie zawróciły mi w głowie. Zawsze to była godzinna znajomość, kiedy zabierałem którąś do swojego pokoju. Ale nigdy dłużej nie zastanawiałem się kim jest, co robi na co dzień i dlaczego w tym momencie przebywa właśnie ze mną. 

Kiedy winda zjechała, a drzwi się rozsunęły, patrzyła na mnie. Jakie to dziwne uczucie, kiedy w brzuchu aż ściska. Zazwyczaj cisnęło mnie w kroku, a nie wyżej. Ostatni raz tak się czułem… właściwie nigdy tak się nie czułem. Nawet jaka zaczynałem spotykać się z Val, reagowałem w całkiem inny sposób. A może to jednak znów coś niestrawnego…

***

     - Jesteś… oczywiście ostatni – myślałam, że skoro sam opieprzył Alexa, to chociaż da przykład. Ale na co ja liczyłam. To przecież Matt. Diva. Wzięłam od niego klucz i przeszedł mnie prąd. Czy to jakaś pieprzony film? Gdzie są kamery? To robi się bardzo żałosne. 

- Nie marudź mała. Jestem przed czasem.

- Nie jestem żadną małą. Dopiero co mówiłeś o szacunku, więc sam się do tego stosuj. Możesz już iść- odwróciłam się do recepcjonisty i dopełniałam ostatnich formalności.

W autobusie było bardzo głośno. Faceci rozbestwili się i oczywiście byłam w tym, w którym siedzieliśmy poupychani jak sardynki. Miałam nadzieję, że jak dojedziemy na miejsce, to każdy pójdzie robić swoje. Ale jednak nie. Okazało się, że ekipa miejscowa, która rozkłada scenę, ma opóźnienie, więc gwarna ekipa nie dawała za wygraną i nie pozwalała mi w spokoju pracować. Nie mogąc dłużej wytrzymać hałasu, postanowiłam iść do budynku, ale tam było jeszcze głośniej. Stukanie, pukanie i krzyki. Nie, to zdecydowanie nie polepsza mojej sytuacji. Przechodząc koło imprezowego autobusu, nawet nie pomyślałam, że tam znajdę cichy kąt. Zostało mi więc ostatnie wyjście.

***

      - Puk, puk… Matt?- usłyszałem głos. Jej głos. Co ona tu robi? Nikt mi o tej porze nie przeszkadza. Postanowiłem udawać, że nie słyszę, to może sobie pójdzie. Dość mam na dziś tych dziwnych sytuacji- hej…- podniosłem wzrok. Stała przede mną. Ściągnąłem słuchawki, wyłączyłem grę i ponownie popatrzyłem na nią.

- Mam już iść do środka?

- Nie, jest opóźnienie…

- O nie… opóźnienie. Larry chyba nie jest zadowolony, że coś się sypie… Dał ci za zadanie tylko przywieźć nas tu i zaprowadzić do garderoby, zdecydowanie poradziłaś sobie na 5…- chyba bardziej sarkastycznego tonu nie mogłem mieć. Stała tylko i patrzyła. Chyba przesadziłem. 

- Ekipa zewnętrzna ma opóźnienie… - odwróciła się i miała wychodzić.

- Czekaj. Przepraszam… co chciałaś.

- Wole ci nie przeszkadzać w bardzo produktywnym zajęciu. Poradzę sobie.

- Jezu… kobieto. Co chciałaś. Po co komplikujesz.

- Niczym nie zasłużyłam sobie na twoje humorki Matt. Raz stajesz w mojej obronie, a raz jesteś totalnym dupkiem. Chciałam być naprawdę miła. To dopiero drugi dzień, a mam ciebie dość. Nie traktuj mnie, jak kogoś gorszego, bo… bo co? Sam nawet nie wiesz skąd twoja gburowatość. A może jednak wiesz? Oświeć mnie- nie umiałem. Sam nie wiedziałem. Chyba byłem sfrustrowany. To całe wytłumaczenie. Na wszystko składa się na wiele czynników. Ale nie mogłem się nimi podzielić. 

- Z czym przyszłaś… - postanowiłem odpuścić dalszą dyskusję. Na pewno bez powodu nie pchałaby się do mnie.

- Czy mogłabym przez godzinę albo dwie posiedzieć przy stole i popracować. Nigdzie nie mogę znaleźć wolnego i spokojnego kąta… a ty jesteś tu sam, nikt ci nie przeszkadza.

- Pewnie. Nie mam z tym problemu- założyłem słuchawki i grałem dalej. Odwróciła się, żeby znaleźć miejsce- Hannah? Możesz pracować tu kiedy chcesz i jak długo chcesz. Mam dużo wolnej przestrzeni. 

***

     Rozsiadłam się przy stole z komputerem i papierami. Odetchnęłam i uśmiechnęłam się pod nosem. To nazywa się cisza i spokój.

Po koncercie nie mieliśmy zatrzymywać się w hotelu, tylko jechać dalej całą noc. Ponownie skrzywiłam się na myśl, że mam wytrzymać leżakowanie w ciasnym i przeludnionym pojeździe. Postanowiłam włączyć swoje umiejętności aktorskie, które podobno w kłamaniu były całkiem przekonujące i wmówiłam wszystkim, że mam sporo pracy. Dzięki temu mogłam siedzieć tam gdzie całe popołudnie i zaznać chociaż odrobiny snu na kanapie jadalnej. 

Gdzieś koło 2 w nocy usłyszałam same przekleństwa, które dziwnym trafem, wybrzmiewały w podobnym odstępie czasowym. Podniosłam głowę znad komputera i rozejrzałam. Zdenerwowany głos pochodził z tyłu autobusu. Należał do Matta. Wzięłam świeżą butelkę wody i ruszyłam w jego kierunku. Sama nie wiem czemu zaniepokoiłam się. Może dlatego, że wcześniej zachowywał się znacznie ciszej. 

- Wszystko w porządku?

- Cholerna gra. Kupiłem dodatek i nie mogę przejść jednego momentu. Nie zwracaj na mnie uwagi.

- W co grasz?- podałam mu wodę. Może przyda się na ochłonięcie. 

- Battlefield… słyszałaś o czymś takim?- chętnie wziął i napił się.

- Którą masz część? 

- Battlefield 4: Dragon's Teeth- spojrzał na mnie podejrzanie. 

- Przeszłam to dwa razy. Posuń się- ociągał się, ale było to spowodowane tylko lekkim niezrozumieniem na jego twarzy. Wzięłam jego pada i włączyłam grę. Co prawda nie widziałam jego twarzy, ale po dźwiękach domyślałam się, że nie może ogarnąć, jak to jest możliwe, że mogę wymiatać lepiej od niego w strzelaninie- dobra, teraz się zabiję i zacznie się od tego momentu, że będziesz musiał sam przejść. Przynajmniej wiesz jak- jak powiedziałam, tak zrobiłam. Oddałam mu pada i życzyłam powodzenia. 

- Hannah…? Chcesz zagrać multiplayera? Razem zawsze weselej- obdarzył mnie takim uśmiechem, któremu nie mogłam się oprzeć. Dosiadłam się, ustawił co trzeba. Spędziliśmy razem kilka godzin, robiąc to, co nas odstresowywuje i odrywa od rzeczywistości, będąc całkiem przyjaznym w stosunku do siebie. To dopiero odmiana.

Rozdział 2.

      Zmiana stylu narracji w rozdziale, to zabieg planowany. Wszelkie wąty proszę kierować gdzie indziej, bo mnie nie obchodzą :)



       Leżałam już drugą godzinę pod kołdra próbując zasnąć, ale nie mogłam. Od spotkania Matta w parku męczyło mnie to, że te świdrujące oczy już raz na mnie patrzyły. Niemożliwe, żeby to był sen, ponieważ przed przyjazdem na lotnisko byłam pewna, że widzę go pierwszy raz. Wpatrywałam się w sufit i moje wspomnienia powoli przecierały się.

***

Kiedy zobaczyłem ją biegnącą w tym ledwo oświetlonym parku, przypomniałem sobie ten dźwięk, styl biegania i podskakujące włosy. Miała tak samo przyspieszony oddech jak wtedy i nie mogłem oprzeć się pokusie, żeby przyjrzeć się jej z bliska. Była tak samo zdezorientowana kiedy stanąłem przed nią…

***

Dzień jak co dzień. Słoneczna, ciepła Kalifornia zachęcała, aby wyjść z domu i odbyć codzienną dawkę joggingu. Hannah związała swoje długie, ciemne włosy w kitkę i ruszyła truchtem po skromnym osiedlu, pełnym różnorodnych domów. Jej złota obrączka, zawieszona na cienkim łańcuszku, na szyi, podskakiwała rytmicznie podczas każdego kroku. Włosy falowały w tym samym rytmie, a spokojny oddech kontrolował ciało. Wprowadziła się dopiero wczoraj, więc trasa, którą wybrała, była kompletnie przypadkowa. Miała nadzieję, że po przebiegnięciu kilku kilometrów, trafi w końcu na plażę. Nie uwierzy, że właśnie spełniła kolejne marzenie ze swojej listy, póki na horyzoncie nie rozbłyśnie słońce odbijające się od fal oceanu. 

Nigdy nie była osobą, która chce się gdzieś zagnieździć na stałe. Jeśli tylko nie czuła się do końca spełniona zawodowo, wolała poszukać pracy gdzieś dalej. Pochodziła z Birmingham, ale przez ostatnie pięć lat mieszkała w Londynie. Trzy lata studiów managerskich, dwa lata między jednym a drugim rodzajem realizowania wiedzy w zawodzie. Od prowadzenia kawiarni, przez luksusowe butiki, po zarządzanie kilkoma małymi, londyńskimi kapelami, jeżdżącymi po Europie oraz Stanach Zjednoczonych  i grającymi dla kilkudziesięcioosobowej publiczności. Zdarzały się większe występy, jakieś festiwale, ale dalej to nie była pierwsza liga. Sprawiało jej to dużo przyjemności, ponieważ jej świat był idealnie poukładany. Miała zawsze plan na cały miesiąc do przodu. Kiedy wstaje, kiedy je, co je, kiedy wysyła pieniądze, co kupiła każdego dnia i za jaką cenę. Znajomi żartowali, że w swoim magicznym kalendarzu, którego nigdy nie zostawia bez opieki, ma nawet zapisane o której godzinie chodzi do toalety oraz prowadzi szczegółową ocenę każdego potencjalnego partnera. Musiała kontrolować każdy aspekt swojego życia. Zarzucano jej brak luzu i faktycznie, nie umiała odetchnąć i zrzucić wszystkiego na los. W końcu powiedziała dość. W ciągu jednego dnia podjęła spontaniczną decyzję o przeprowadzce, kupiła bilety lotnicze oraz wynajęła dom. I tak oto znalazła się tu, w Huntington Beach. Raj dla surferów, idealne miejsce na odetchnięcie i miejsce, w którym klimat perfekcyjnie wpisywał się w jej wymogi. Przynajmniej tak słyszała od wielu ludzi, którzy raczyli ją różnymi dziwnymi opowieściami o Kalifornii, podczas jednej z tras.

Ostatni zakręt, ostatnia ulica, ostatnia prosta do domu. Po godzinnym biegu marzył jej się chłodny prysznic, żeby zmyć z siebie pot i kurz. Odetchnęła głęboko widząc z daleka swoje gniazdko, kiedy coś ciężkiego i bardzo włochatego dosłownie powaliło ją na twardy chodnik. Nie zdążyła jeszcze ogarnąć sytuacji, a to futrzane cielsko lizało jej słoną twarz dosłownie jak chupa- chupsa. Żeby dodać dramaturgii, zabrakło jej dechu w piersi, bo niezidentyfikowane Coś deptało łapami i przytrzymywało ją na parterze. 

- Gibson! Sio! Zostaw panią! No już. To nie zabawka…- ktoś głośno gwizdnął, a owy Gibson tylko radośnie szczeknął i dalej przytrzymywał swoją ofiarę- złaź ty stara kupo futra… - po chwili została uwolniona i mogła spokojnie odetchnąć. 

Usiadła, rozejrzała się i jej wzrok utkwił na biszkoptowym labradorze, który z pewnością miałby ochotę dokończyć swój napływ namiętności. Dopiero potem jej oczy przeniosły się do rąk, które trzymały psa za obrożę. Były całe wytatuowane i muskularne. Ale nie takie przepakowane jak mają pakerzy na siłowni. Miały idealnie zarysowaną strukturę mięśni, która lekko uwypuklała ramiona. Spojrzała trochę wyżej i ujrzała twarz oraz przeszywająco-zielone oczy. Miał niepewną minę, ale w kąciku ust chował się uśmiech, odsłaniający lekkie dołeczki w policzkach. Tak, usta. Co ona by dała, aby te kształtne i pełne wargi przesuwały się po jej nagim ciele, obcałowywały jej piersi, brzuch… co prawda nie teraz, kiedy przebiegła kilka kilometrów, a jej ciało pewnie smakuje jak jedna wielka bryła soli, ale… zaraz, zaraz. Czy ona właśnie o tym pomyślała? Siedzi na twardym betonie z obdartymi łokciami, gapi się na jakiegoś obcego kolesia, zaatakował ją pies, a ona myśli o … no właśnie. Na tą myśl skrzywiła się i szybko wstała oraz rozejrzała, żeby móc zlokalizować dom. 

- Na prawdę panią przepraszam. Biegła pani, a on… lubi się gonić dla zabawy. Nie dopilnowałem go i … ucieszył się na widok biegnącej osoby… Chwila! Gdzie pani idzie…?

- Nie ma sprawy- odparła swoim angielskim akcentem, pośpiesznie otrzepała, jak się okazało, bolący tyłek i ruszyła w stronę swojego przybytku. 

- Ale zaraz… Pani krwawi…- dopiero wtedy dokładniej przyjrzała się swoim otarciom. To była zła decyzja, ponieważ widok krwi przyprawiał ją o zawroty głowy i mdłości. Gorzej jedynie reagowała na pająki, jednak krew wzbudzała w niej najgorsze objawy. Próbowała znaleźć pod ręką cokolwiek do oparcia, ale jak na złość nawet głupi słup telekomunikacyjny stał dobre 15 metrów dalej. Nie runęła jednak po raz drugi tego dnia na ziemię, tylko dlatego, że silne i ciepłe ramiona podtrzymały ją od upadku. Trzymał ją chwilę w ramionach. Patrzył przenikliwie w oczy, żeby upewnić się, że nadal kontaktuje. Jego wzrok zatrzymał się na jej pełnych ustach, które mimowolnie oblizała z powodu lekkiego odwodnienia, spowodowanego bieganiem przy takiej temperaturze. Tym razem jemu zakręciło się w głowie. Ta czynność na swój sposób była bardzo podniecająca. Przez ułamek sekundy, dzięki takiemu małemu gestowi, napalił się na tą drobną kobietę. Posadził ją pospiesznie na trawie i zniknął. Po chwili przed jej oczami pojawiła się butelka wody, zapewne zimna, co dało się poznać po spływających kroplach na powierzchni plastiku. Mrukęła ciche podziękowanie i napiła się. Kiedy znalazła w sobie wystarczającą ilość energii żeby wstać, podniosła się i ze złością w oczach burknęła coś o pilnowaniu zwierząt i wróciła do domu.

Od tamtego momentu śniła się mu jeszcze kilka razy.

Rozdział 1.

-  Ty chyba jesteś z zespołu, prawda?- powiedziałam spokojnie. Skojarzyłam go z tamtej grupy. Był najwyższy z nich wszystkich, a na dodatek miał tatuaże, więc wydawałoby się, że ma coś wspólnego z cięższą muzyką. Spojrzał na mnie spode łba- jestem Hannah Anderson.

-   Matt- mruknął.

- Współpracuję z Larrym, mam go zastępować- chciałam brzmieć jak najbardziej optymistycznie, to może chociaż się trochę uśmiechnie. Nic z tego. Kiwnął głową, że zrozumiał i założył słuchawki na uszy. Cóż, przyjaciółmi nie zostaniemy.

***

Nie mogę przestać odnosić wrażenia, że gdzieś już ją widziałem… i ten akcent. Dręczy mnie to cały czas. Pogłaśniam co chwile muzykę, żeby zagłuszyć myśli, ale uparcie zadręczam się widokiem tej małej. Kiedy zerknąłem w bok, niby w stronę stewardess, spojrzałem na jej ręce. Notowała coś zawzięcie w kalendarzu i przeglądała jakieś kartki. Przynajmniej wzięła się już do roboty. W końcu za coś jej płacimy. 

O! To jest kapitalna muzyka. Uwielbiam ten utwór, gitarę. W idealny momencie oderwałem się od niepotrzebnych myśli i dałem porwać piosence. 

***

Kiedy spojrzałam na zegarek, zostały nam już tylko 3 godziny lotu. Nie wiem kiedy to zleciało, ale większość czasu poświęciłam na przygotowanie się do wszystkiego, co może spotkać mnie na miejscu. Wiedziałam, że na lotnisku mają być trzy autobusy, które potem będą nas wozić po całej Europie. Każdy z nich miał wypisane, jak trzeba go zaopatrzyć. Zdążyłam więc wyrobić sobie nazwy, którymi będę je opisywać na potrzeby własne. Pierwszy to „imprezowy”, tam znajdowała się taka ilość alkoholu, jakiej na pewno nie da się wypić przez nas wszystkich, nawet w potrojonym składzie, podczas całej podróży. Jest to niemożliwe. Ale lepiej jest mieć wszystko w zapasie, niż mieliby mnie zjechać za niedopilnowanie zaopatrzenia. Drugi z nich, to osobisty autobus szanownego Matta, który siedzi sztywno koło mnie. Przeznaczony głównie na odpoczynek i gry. Miała być tam cisza i spokój, żeby wcześniej wspomniana diva mogła zaraz po koncercie położyć się do łóżka i odpocząć. Boże, czego nie robi się dla zachowania urody i kondycji. W ostatnim, nazwanym przeze mnie „plebs”, miała jechać reszta ekipy. Co najmniej jakby nie byli godni przebywania w tym samym towarzystwie, co zespół. Mam nadzieję, że wszyscy pomieścimy się na tej małej przestrzeni, ale nie mamy wyjścia. Do imprezowiczów nie należę, do Divy jam niegodna, więc będę jedną z sardynek tłukących się od miasta do miasta. Całe szczęście w większej ilości miejsc, mamy przewidziany nocleg w hotelu. Inaczej chyba bym ocipiała.

Czas odłożyć Księgę Larrego i zabrać za film „Wstyd”, który miałam obejrzeć już dawno temu. Trudny film, ale umiem się przy nim zrelaksować. Nie dane było mi go skończyć, bo siedzenie obok zwolniło się, zapewne właściciela pogoniły litry wody, którą co chwilę popijał, a na jego miejsce wskoczył ktoś inny. Kiedy podniosłam wzrok, zobaczyłam brązowe oczy wpatrujące się natrętnie we mnie, więc włączyłam pauzę i zdjęłam słuchawki. 

- Marvin jestem. Ty pewnie Hannah. Ile ty masz lat?- zapytał mnie w sposób przerażająco optymistyczny. 

- Dwadzieścia trzy…- nie byłam pewna jak to odebrać.

- Boże, wyglądasz jak nastolatka- zaśmiał się, jakby opowiedział jakiś wyjątkowo zabawny żart.

- Wszyscy mi to mówią, od kiedy ścięłam grzywkę. 

- My tu o grzywce, a ja nie o tym- puścił mi oczko- też jestem managerem, ale odpowiedzialnym za co innego. Moim zadaniem jest dopilnowanie, że sprzęt doleciał i scena została rozstawiona. Pomyślałem, że chcesz wiedzieć. Będziemy spędzać dużo czasu razem, więc wypadało się przedstawić. 

- Całe szczęście, że nie ja jestem odpowiedzialna za to wszystko. Nie ogarniam, co w ogóle jest potrzebne w kwestii techniczno- muzycznej. 

- I wzięli cię w trasę?

- No…- nie wiedziałam jak to wytłumaczyć- wiesz, zawsze zajmowałam się stroną organizacyjną…

- Uśmiechnij się, nie gryzę, po prostu jestem bardzo ciekawy. Jak wszyscy- obdarzył mnie szelmowskim uśmiechem, które wywołało u mnie całkowitą sympatię do tego człowieka- zbieram najświeższe ploty. Powiedz coś więcej. Zbieramy zakłady czy jesteś singielką, czy masz kogoś- spojrzał wymownie na mój wisiorek. Przestawiał on zwykłą obrączkę, jednak nie miało to nic wspólnego ze związkami i mężczyznami. Była to jedynie rodzinna pamiątka.

- Nie, nie mam… jak to zbierasz zakłady.

- Żyjemy wszyscy w hermetycznej grupie. Żeby jakoś się rozerwać, zakładamy się o najróżniejsze rzeczy. W której piosence pomyli się Arin, średnia ilość klapsów Gatesa podczas koncertu, czy jakieś mniejsze dotyczące każdego z nas. A ty teraz jesteś nowa, więc pod obstrzałem.

Marvin był wyjątkowo pozytywny. W ciągu tych kilku minut bardzo go polubiłam i wydawało mi się, że zyskałam przyjaciela, którego potrzebowałam w tym momencie. Dobrze wiedziałam, że cała ekipa była zżyta, bo pracowali ze sobą od wielu lat. Nowym osobom, takim jak ja, było trudno wbić się w rytm. 

- Jakbyś potrzebowała pomocy, informacji czy po prostu pogadać, wal do mnie. Spadam, zanim księżniczka sama mnie wywali- i zaniknął. Nie rozumiałam o co mu chodzi, ale nie musiałam długo czekać na wyjaśnienia. Na siedzeniu obok ponownie zasiadł Matt i miał minę, jakby co najmniej mu bardzo śmierdziało. Podejrzany jest też fakt, że był w toalecie dość długo. Najwyraźniej zjadł coś nieświeżego. 

Nie skończyłam filmu, bo pilot oznajmił, że niedługo wylądujemy w Rzymie. Trochę podenerwowana zerknęłam na notatki i upewniłam się, czego na miejscu muszę dopilnować. Mogłam to recytować z pamięci, ale wolałam uniknąć kolejnej wtopy. 

***

Wiedziałem, że to sushi było stare. Chcę jak najszybciej wylądować i zamknąć się sam. Nie jest źle. Większość balastu już zrzuciłem. Całe szczęście mam osobny autobus. Cała toaleta moja. Potem hotel i tez własny kibel.

Muszę przyznać, że mała nieźle ogarnęła kierowców. Chyba znalazła przyjaciela i tworzy z Marvinem zgrany team. Dwa wyrzutki, znalazły wspólny język. Niestety wkręciła się do mnie Michelle z Brianem. Nie wiem co ona tu robi. On nienawidzi, jak ta pałęta się pod nogami i obija. Przynajmniej ma łatwe ruchanie. Ja będę musiał się wysilić i co najmniej uśmiechnąć, żeby jakaś bardziej wartościowa rozłożyła przede mną nogi. Hahaha… jakby jakaś dupodajka była mniej lub bardziej wartościowa. Nie ma co Shadows, żart ci się udał. Ale serio, przyda się pogadanka z Danem i wznowienie naszego starego układu. On mi szuka, a ja… cóż, ja mu odstępuje tych, których nie chcę.

***

Nie było tak źle. Ludzie rozeszli się do swoich pokojów, więc i ja do niego się udałam. Poszłam od razu pod prysznic, bo ten lot dał się we znaki. Po ciepłym prysznicu, owinęłam się puchatym szlafrokiem i siadłam do komputera. Czekało na mnie kilka maili od Larrego, więc na bieżąco zapisywałam poprawki w harmonogramie. W godzinę uwinęłam się z tematem. Przeciągnęłam się, ubrałam w sportowy zestaw, zawiązałam adidasy i poszłam do windy. Czas pobiegać. Wiem jak to brzmi. Umyłam się i poszłam biegać. Ale potrzebowałam odświeżenia, żeby jogging sprawiał mi przyjemność, a przecież o to tu chodzi. W lobby minęłam kilku amerykanów, więc powinnam ich chyba znać. Nie tym razem. Integrację zrobię sobie później. 

Kiedy wyszłam z hotelu, a chłodny, wieczorny wiatr owinął się wokół mojej twarzy, odetchnęłam i ruszyłam truchtem w stronę parku. Sprawdziłam wcześniej w Internecie okolicę, więc nie miałam problemu ze zlokalizowaniem go. Problem powstał dopiero wtedy, kiedy usłyszałam ciężkie kroki, które mnie goniły. Po szybkim przypomnieniu sobie kursu samoobrony i upewnieniu się, że w saszetce upiętej dokoła bioder mam gaz pieprzowy, stanęłam na środku ścieżki i odwróciłam się. Zdążyłam się już trochę spocić i zmachać. Nie byłam do końca pewna, czy to przez fakt przebiegnięcia kilku kilometrów, czy strach, związany z wielkim mężczyzną biegnącym w moją stronę. Poznałam go. Jego specyficzna fryzura i charakterystyczne ramiona, nie do końca sprawiły, że odetchnęłam z ulgą. Strach ustąpił miejsca niezidentyfikowanemu uczuciu. Znałam te ramiona, pamiętałam je, ale nie potrafiłam przypisać do konkretnego momentu w przeszłości. Matt zatrzymał się metr przede mną, patrzył przeszywająco w oczy, a mnie ścisnęło w brzuchu i włosy na rękach stanęły dęba. Zdawało mi się, że minęła wieczność. Podniósł szelmowsko brew i ruszył dalej wymijając mnie. Zniknął za zakrętem, a ja nie potrafiłam ruszyć chociażby palcem u nogi. Co to do cholery było?

Prolog

   Moje kolejne opowiadanie, którego początek nagle pojawił się w mojej głowie, więc od razu zasiadłam do komputera i spisałam wszystko, żeby nie zapomnieć najmniejszego szczegółu. Reszta fabuły to pojedyncze, przypadkowe pomysły, które postaram się połączyć w całość. Nie oczekujcie ode mnie regularnego dodawania rozdziałów, ponieważ osobiście bardzo nie lubię pisać czegokolwiek, więc powstanie tego fanfic'a to coś na miarę niewyjaśnionego cudu. Mam nadzieję, że spodoba się wam to co dodam w przyszłości i zapraszam do lektury :) .






         Spóźnia się. Przez nią musimy czekać na tym przeklętym lotnisku. Mówiłem Larremu, że to był zły pomysł. Młoda, niedoświadczona, świeżo upieczona absolwentka jakiegoś super ważnego kierunku. Ta… Pełen profesjonalizm. Zdecydowanie przyda się nam. Jako wielki metalowy zespół przecież możemy pozwolić sobie na spóźnienia i brak kompetencji. 

Larry mówi, że stoi w korku. Tłumaczył też, że pomoc podczas trasy europejskiej jest koniecznie potrzebna, a jej referencje były poparte przez niby ważnych gości. Ok, ufam mu. Ale to chyba jeden z jego najgorszych pomysłów. Napiłbym się piwa. Na rozluźnienie, ale przecież dbam o głos, a zimny i bąbelkowy trunek nie wpłynie zdrowo na moje gardło. Ja pierdole, ja to mam. Gates nie musi dbać o palce, żeby dawał zajebiste solówki, a ja muszę zrezygnować z wszystkiego co najlepsze. Imprezy, alkohol… całe szczęście, że nie z kobiet. Byle nie przed koncertem. Muszę mieć siłę, żeby dać czadu podczas występu.

Chyba coś się dzieje. Dostaliśmy bilety i mamy iść do odprawy. Więc chyba przyjechała. Nigdzie jej nie widzę. Albo wylecimy bez niej, wszystko mi jedno. Czekałem na tą trasę masę czasu. Europejczycy wiedzą jak się bawić i doceniają prawdziwy metal. Teraz tylko wytrzymać lot i spać. Tego teraz potrzebuję.

***

         Ja pierdole, po prostu zajebiście. Specjalnie wyjechałam godzinę wcześniej na to pieprzone lotnisko, a na autostradzie oczywiście musiały się zderzyć dwa auta. Widzę karetki i migające koguty policyjnych samochodów. Byle minąć to i 10 minut drogi na lotnisko. Całe szczęście jestem w kontakcie z Jacobsonem, rozumie moją sytuację. Puścił zespół do hali odlotów, a sam będzie czekał na mnie. Totalna wtopa jak na pierwszy dzień pracy. Przecież jestem obowiązkowa i zawsze na czas. Świetnie. Samochody ruszyły, a ja widzę wieżę kontroli lotów.

         Zostało mi pół godziny do zamknięcia przejścia, a jeszcze muszę przecisnąć się przez kontrolę. Poznałam Jacobsona. Profesjonalny i miły mężczyzna. Ale czuję, że osiwiały mu przynajmniej trzy włosy dzisiaj przeze mnie. Ważne, że zdążyłam. Zagaduje mnie w kolejce do bramek, a ja szybko notuje na tablecie wszelkie informacje, które mogą mi się przydać. Wiem, że zatrudnienie mnie było ryzykowne. Świeżak, bez doświadczenia. Ale zdecydowanie jestem twardzielem i nie dam sobie w kaszę dmuchać. Chyba to przekonało wszystkich do tego, żeby dać mi szansę. Nie zawiodę ich, a nawet spróbuję udowodnić, że potrafię być najlepsza. 

         Gładko poszło. Samolot ma opóźnienie, więc mamy czas na szybką kawę, której koniecznie potrzebuję. Z daleka widziałam grupę mężczyzn. Rzucali się w oczy i byłam pewna, że to zespół z ekipą. Larry stawia kawę, a to zdecydowanie wygrywa z obowiązkiem przedstawienia się nowym „współpracownikom”. Usiedliśmy przy stoliku, dostaliśmy zamówienie i na szybko omawialiśmy plan każdego miejsca w Europie, do którego zaplanowano koncerty. Plan miał chyba ze sto stron A4. Świetnie, uwielbiam takie rzeczy. Uwielbiam stuprocentowe zorganizowanie i dopinanie wszystkiego na ostatni guzik. Ja natomiast, jestem potrzebna, aby przeprowadzić zespół gładko po trzymiesięcznym, prawie codziennym dawaniu występów. Koncerty, wywiady, sesje i inne zobowiązania oraz dopilnowanie, czy hotele przygotowały pokoje, a garderoba posiada wszystkie zachcianki, które muzycy sobie zażyczyli. 

Boże. Ktokolwiek wymyślił kawę, powinien być czczony przez ludzi do końca świata. Mój mózg ogarnia trochę więcej. Wezwano nas na pokład. Zauważyłam, że grupa, która wcześniej stała w kupie jakieś 15 metrów dalej, zniknęła. Pewnie już zajmują miejsca w samolocie. Zebraliśmy papiery i we dwoje ruszyliśmy tam, gdzie kazano.

***

         Całe szczęście duży ten samolot. W końcu mam miejsce na swoje nogi i mogę wygodnie rozłożyć fotel do tyłu. Obok mnie usiadł Johnny co oznacza święty spokój, bo jak zwykle jakimś cudem prześpi cały lot. Niech już wszyscy usiądą i lećmy. Oby z drugiej strony nie usiadł nikt gruby albo nieprzyjemny. Nie mam ochoty z nikim gadać ani ocierać się o obce cielsko. Już z przyzwyczajenia zapiąłem pas na samym początku i zerknąłem przed siebie… nie, tylko nie to. Ta dziewczynka, która piła kawę z Larrym, idzie w moim kierunku. Biedna, zagubiona szuka miejsca. Idź dalej, idź dalej. Idź, kurwa, dalej. Kurwa. Siada obok. Ale ładnie pachnie. Ja pierdole, przecież to dziecko. Nie myśl o tym. Cholera. Zdecydowanie za dużo przeklinam, muszę nad tym popracować. Usadowiła się wygodnie. Całe szczęście, że jest nieduża. To może nie poczuję, że w ogóle jest obok. Wcale jej tu nie chcę. Ale cały czas czuje jej zapach. Słodki. Chyba zamieniam się w choleryka.