Prolog

   Moje kolejne opowiadanie, którego początek nagle pojawił się w mojej głowie, więc od razu zasiadłam do komputera i spisałam wszystko, żeby nie zapomnieć najmniejszego szczegółu. Reszta fabuły to pojedyncze, przypadkowe pomysły, które postaram się połączyć w całość. Nie oczekujcie ode mnie regularnego dodawania rozdziałów, ponieważ osobiście bardzo nie lubię pisać czegokolwiek, więc powstanie tego fanfic'a to coś na miarę niewyjaśnionego cudu. Mam nadzieję, że spodoba się wam to co dodam w przyszłości i zapraszam do lektury :) .






         Spóźnia się. Przez nią musimy czekać na tym przeklętym lotnisku. Mówiłem Larremu, że to był zły pomysł. Młoda, niedoświadczona, świeżo upieczona absolwentka jakiegoś super ważnego kierunku. Ta… Pełen profesjonalizm. Zdecydowanie przyda się nam. Jako wielki metalowy zespół przecież możemy pozwolić sobie na spóźnienia i brak kompetencji. 

Larry mówi, że stoi w korku. Tłumaczył też, że pomoc podczas trasy europejskiej jest koniecznie potrzebna, a jej referencje były poparte przez niby ważnych gości. Ok, ufam mu. Ale to chyba jeden z jego najgorszych pomysłów. Napiłbym się piwa. Na rozluźnienie, ale przecież dbam o głos, a zimny i bąbelkowy trunek nie wpłynie zdrowo na moje gardło. Ja pierdole, ja to mam. Gates nie musi dbać o palce, żeby dawał zajebiste solówki, a ja muszę zrezygnować z wszystkiego co najlepsze. Imprezy, alkohol… całe szczęście, że nie z kobiet. Byle nie przed koncertem. Muszę mieć siłę, żeby dać czadu podczas występu.

Chyba coś się dzieje. Dostaliśmy bilety i mamy iść do odprawy. Więc chyba przyjechała. Nigdzie jej nie widzę. Albo wylecimy bez niej, wszystko mi jedno. Czekałem na tą trasę masę czasu. Europejczycy wiedzą jak się bawić i doceniają prawdziwy metal. Teraz tylko wytrzymać lot i spać. Tego teraz potrzebuję.

***

         Ja pierdole, po prostu zajebiście. Specjalnie wyjechałam godzinę wcześniej na to pieprzone lotnisko, a na autostradzie oczywiście musiały się zderzyć dwa auta. Widzę karetki i migające koguty policyjnych samochodów. Byle minąć to i 10 minut drogi na lotnisko. Całe szczęście jestem w kontakcie z Jacobsonem, rozumie moją sytuację. Puścił zespół do hali odlotów, a sam będzie czekał na mnie. Totalna wtopa jak na pierwszy dzień pracy. Przecież jestem obowiązkowa i zawsze na czas. Świetnie. Samochody ruszyły, a ja widzę wieżę kontroli lotów.

         Zostało mi pół godziny do zamknięcia przejścia, a jeszcze muszę przecisnąć się przez kontrolę. Poznałam Jacobsona. Profesjonalny i miły mężczyzna. Ale czuję, że osiwiały mu przynajmniej trzy włosy dzisiaj przeze mnie. Ważne, że zdążyłam. Zagaduje mnie w kolejce do bramek, a ja szybko notuje na tablecie wszelkie informacje, które mogą mi się przydać. Wiem, że zatrudnienie mnie było ryzykowne. Świeżak, bez doświadczenia. Ale zdecydowanie jestem twardzielem i nie dam sobie w kaszę dmuchać. Chyba to przekonało wszystkich do tego, żeby dać mi szansę. Nie zawiodę ich, a nawet spróbuję udowodnić, że potrafię być najlepsza. 

         Gładko poszło. Samolot ma opóźnienie, więc mamy czas na szybką kawę, której koniecznie potrzebuję. Z daleka widziałam grupę mężczyzn. Rzucali się w oczy i byłam pewna, że to zespół z ekipą. Larry stawia kawę, a to zdecydowanie wygrywa z obowiązkiem przedstawienia się nowym „współpracownikom”. Usiedliśmy przy stoliku, dostaliśmy zamówienie i na szybko omawialiśmy plan każdego miejsca w Europie, do którego zaplanowano koncerty. Plan miał chyba ze sto stron A4. Świetnie, uwielbiam takie rzeczy. Uwielbiam stuprocentowe zorganizowanie i dopinanie wszystkiego na ostatni guzik. Ja natomiast, jestem potrzebna, aby przeprowadzić zespół gładko po trzymiesięcznym, prawie codziennym dawaniu występów. Koncerty, wywiady, sesje i inne zobowiązania oraz dopilnowanie, czy hotele przygotowały pokoje, a garderoba posiada wszystkie zachcianki, które muzycy sobie zażyczyli. 

Boże. Ktokolwiek wymyślił kawę, powinien być czczony przez ludzi do końca świata. Mój mózg ogarnia trochę więcej. Wezwano nas na pokład. Zauważyłam, że grupa, która wcześniej stała w kupie jakieś 15 metrów dalej, zniknęła. Pewnie już zajmują miejsca w samolocie. Zebraliśmy papiery i we dwoje ruszyliśmy tam, gdzie kazano.

***

         Całe szczęście duży ten samolot. W końcu mam miejsce na swoje nogi i mogę wygodnie rozłożyć fotel do tyłu. Obok mnie usiadł Johnny co oznacza święty spokój, bo jak zwykle jakimś cudem prześpi cały lot. Niech już wszyscy usiądą i lećmy. Oby z drugiej strony nie usiadł nikt gruby albo nieprzyjemny. Nie mam ochoty z nikim gadać ani ocierać się o obce cielsko. Już z przyzwyczajenia zapiąłem pas na samym początku i zerknąłem przed siebie… nie, tylko nie to. Ta dziewczynka, która piła kawę z Larrym, idzie w moim kierunku. Biedna, zagubiona szuka miejsca. Idź dalej, idź dalej. Idź, kurwa, dalej. Kurwa. Siada obok. Ale ładnie pachnie. Ja pierdole, przecież to dziecko. Nie myśl o tym. Cholera. Zdecydowanie za dużo przeklinam, muszę nad tym popracować. Usadowiła się wygodnie. Całe szczęście, że jest nieduża. To może nie poczuję, że w ogóle jest obok. Wcale jej tu nie chcę. Ale cały czas czuje jej zapach. Słodki. Chyba zamieniam się w choleryka.