Rozdział 1.

-  Ty chyba jesteś z zespołu, prawda?- powiedziałam spokojnie. Skojarzyłam go z tamtej grupy. Był najwyższy z nich wszystkich, a na dodatek miał tatuaże, więc wydawałoby się, że ma coś wspólnego z cięższą muzyką. Spojrzał na mnie spode łba- jestem Hannah Anderson.

-   Matt- mruknął.

- Współpracuję z Larrym, mam go zastępować- chciałam brzmieć jak najbardziej optymistycznie, to może chociaż się trochę uśmiechnie. Nic z tego. Kiwnął głową, że zrozumiał i założył słuchawki na uszy. Cóż, przyjaciółmi nie zostaniemy.

***

Nie mogę przestać odnosić wrażenia, że gdzieś już ją widziałem… i ten akcent. Dręczy mnie to cały czas. Pogłaśniam co chwile muzykę, żeby zagłuszyć myśli, ale uparcie zadręczam się widokiem tej małej. Kiedy zerknąłem w bok, niby w stronę stewardess, spojrzałem na jej ręce. Notowała coś zawzięcie w kalendarzu i przeglądała jakieś kartki. Przynajmniej wzięła się już do roboty. W końcu za coś jej płacimy. 

O! To jest kapitalna muzyka. Uwielbiam ten utwór, gitarę. W idealny momencie oderwałem się od niepotrzebnych myśli i dałem porwać piosence. 

***

Kiedy spojrzałam na zegarek, zostały nam już tylko 3 godziny lotu. Nie wiem kiedy to zleciało, ale większość czasu poświęciłam na przygotowanie się do wszystkiego, co może spotkać mnie na miejscu. Wiedziałam, że na lotnisku mają być trzy autobusy, które potem będą nas wozić po całej Europie. Każdy z nich miał wypisane, jak trzeba go zaopatrzyć. Zdążyłam więc wyrobić sobie nazwy, którymi będę je opisywać na potrzeby własne. Pierwszy to „imprezowy”, tam znajdowała się taka ilość alkoholu, jakiej na pewno nie da się wypić przez nas wszystkich, nawet w potrojonym składzie, podczas całej podróży. Jest to niemożliwe. Ale lepiej jest mieć wszystko w zapasie, niż mieliby mnie zjechać za niedopilnowanie zaopatrzenia. Drugi z nich, to osobisty autobus szanownego Matta, który siedzi sztywno koło mnie. Przeznaczony głównie na odpoczynek i gry. Miała być tam cisza i spokój, żeby wcześniej wspomniana diva mogła zaraz po koncercie położyć się do łóżka i odpocząć. Boże, czego nie robi się dla zachowania urody i kondycji. W ostatnim, nazwanym przeze mnie „plebs”, miała jechać reszta ekipy. Co najmniej jakby nie byli godni przebywania w tym samym towarzystwie, co zespół. Mam nadzieję, że wszyscy pomieścimy się na tej małej przestrzeni, ale nie mamy wyjścia. Do imprezowiczów nie należę, do Divy jam niegodna, więc będę jedną z sardynek tłukących się od miasta do miasta. Całe szczęście w większej ilości miejsc, mamy przewidziany nocleg w hotelu. Inaczej chyba bym ocipiała.

Czas odłożyć Księgę Larrego i zabrać za film „Wstyd”, który miałam obejrzeć już dawno temu. Trudny film, ale umiem się przy nim zrelaksować. Nie dane było mi go skończyć, bo siedzenie obok zwolniło się, zapewne właściciela pogoniły litry wody, którą co chwilę popijał, a na jego miejsce wskoczył ktoś inny. Kiedy podniosłam wzrok, zobaczyłam brązowe oczy wpatrujące się natrętnie we mnie, więc włączyłam pauzę i zdjęłam słuchawki. 

- Marvin jestem. Ty pewnie Hannah. Ile ty masz lat?- zapytał mnie w sposób przerażająco optymistyczny. 

- Dwadzieścia trzy…- nie byłam pewna jak to odebrać.

- Boże, wyglądasz jak nastolatka- zaśmiał się, jakby opowiedział jakiś wyjątkowo zabawny żart.

- Wszyscy mi to mówią, od kiedy ścięłam grzywkę. 

- My tu o grzywce, a ja nie o tym- puścił mi oczko- też jestem managerem, ale odpowiedzialnym za co innego. Moim zadaniem jest dopilnowanie, że sprzęt doleciał i scena została rozstawiona. Pomyślałem, że chcesz wiedzieć. Będziemy spędzać dużo czasu razem, więc wypadało się przedstawić. 

- Całe szczęście, że nie ja jestem odpowiedzialna za to wszystko. Nie ogarniam, co w ogóle jest potrzebne w kwestii techniczno- muzycznej. 

- I wzięli cię w trasę?

- No…- nie wiedziałam jak to wytłumaczyć- wiesz, zawsze zajmowałam się stroną organizacyjną…

- Uśmiechnij się, nie gryzę, po prostu jestem bardzo ciekawy. Jak wszyscy- obdarzył mnie szelmowskim uśmiechem, które wywołało u mnie całkowitą sympatię do tego człowieka- zbieram najświeższe ploty. Powiedz coś więcej. Zbieramy zakłady czy jesteś singielką, czy masz kogoś- spojrzał wymownie na mój wisiorek. Przestawiał on zwykłą obrączkę, jednak nie miało to nic wspólnego ze związkami i mężczyznami. Była to jedynie rodzinna pamiątka.

- Nie, nie mam… jak to zbierasz zakłady.

- Żyjemy wszyscy w hermetycznej grupie. Żeby jakoś się rozerwać, zakładamy się o najróżniejsze rzeczy. W której piosence pomyli się Arin, średnia ilość klapsów Gatesa podczas koncertu, czy jakieś mniejsze dotyczące każdego z nas. A ty teraz jesteś nowa, więc pod obstrzałem.

Marvin był wyjątkowo pozytywny. W ciągu tych kilku minut bardzo go polubiłam i wydawało mi się, że zyskałam przyjaciela, którego potrzebowałam w tym momencie. Dobrze wiedziałam, że cała ekipa była zżyta, bo pracowali ze sobą od wielu lat. Nowym osobom, takim jak ja, było trudno wbić się w rytm. 

- Jakbyś potrzebowała pomocy, informacji czy po prostu pogadać, wal do mnie. Spadam, zanim księżniczka sama mnie wywali- i zaniknął. Nie rozumiałam o co mu chodzi, ale nie musiałam długo czekać na wyjaśnienia. Na siedzeniu obok ponownie zasiadł Matt i miał minę, jakby co najmniej mu bardzo śmierdziało. Podejrzany jest też fakt, że był w toalecie dość długo. Najwyraźniej zjadł coś nieświeżego. 

Nie skończyłam filmu, bo pilot oznajmił, że niedługo wylądujemy w Rzymie. Trochę podenerwowana zerknęłam na notatki i upewniłam się, czego na miejscu muszę dopilnować. Mogłam to recytować z pamięci, ale wolałam uniknąć kolejnej wtopy. 

***

Wiedziałem, że to sushi było stare. Chcę jak najszybciej wylądować i zamknąć się sam. Nie jest źle. Większość balastu już zrzuciłem. Całe szczęście mam osobny autobus. Cała toaleta moja. Potem hotel i tez własny kibel.

Muszę przyznać, że mała nieźle ogarnęła kierowców. Chyba znalazła przyjaciela i tworzy z Marvinem zgrany team. Dwa wyrzutki, znalazły wspólny język. Niestety wkręciła się do mnie Michelle z Brianem. Nie wiem co ona tu robi. On nienawidzi, jak ta pałęta się pod nogami i obija. Przynajmniej ma łatwe ruchanie. Ja będę musiał się wysilić i co najmniej uśmiechnąć, żeby jakaś bardziej wartościowa rozłożyła przede mną nogi. Hahaha… jakby jakaś dupodajka była mniej lub bardziej wartościowa. Nie ma co Shadows, żart ci się udał. Ale serio, przyda się pogadanka z Danem i wznowienie naszego starego układu. On mi szuka, a ja… cóż, ja mu odstępuje tych, których nie chcę.

***

Nie było tak źle. Ludzie rozeszli się do swoich pokojów, więc i ja do niego się udałam. Poszłam od razu pod prysznic, bo ten lot dał się we znaki. Po ciepłym prysznicu, owinęłam się puchatym szlafrokiem i siadłam do komputera. Czekało na mnie kilka maili od Larrego, więc na bieżąco zapisywałam poprawki w harmonogramie. W godzinę uwinęłam się z tematem. Przeciągnęłam się, ubrałam w sportowy zestaw, zawiązałam adidasy i poszłam do windy. Czas pobiegać. Wiem jak to brzmi. Umyłam się i poszłam biegać. Ale potrzebowałam odświeżenia, żeby jogging sprawiał mi przyjemność, a przecież o to tu chodzi. W lobby minęłam kilku amerykanów, więc powinnam ich chyba znać. Nie tym razem. Integrację zrobię sobie później. 

Kiedy wyszłam z hotelu, a chłodny, wieczorny wiatr owinął się wokół mojej twarzy, odetchnęłam i ruszyłam truchtem w stronę parku. Sprawdziłam wcześniej w Internecie okolicę, więc nie miałam problemu ze zlokalizowaniem go. Problem powstał dopiero wtedy, kiedy usłyszałam ciężkie kroki, które mnie goniły. Po szybkim przypomnieniu sobie kursu samoobrony i upewnieniu się, że w saszetce upiętej dokoła bioder mam gaz pieprzowy, stanęłam na środku ścieżki i odwróciłam się. Zdążyłam się już trochę spocić i zmachać. Nie byłam do końca pewna, czy to przez fakt przebiegnięcia kilku kilometrów, czy strach, związany z wielkim mężczyzną biegnącym w moją stronę. Poznałam go. Jego specyficzna fryzura i charakterystyczne ramiona, nie do końca sprawiły, że odetchnęłam z ulgą. Strach ustąpił miejsca niezidentyfikowanemu uczuciu. Znałam te ramiona, pamiętałam je, ale nie potrafiłam przypisać do konkretnego momentu w przeszłości. Matt zatrzymał się metr przede mną, patrzył przeszywająco w oczy, a mnie ścisnęło w brzuchu i włosy na rękach stanęły dęba. Zdawało mi się, że minęła wieczność. Podniósł szelmowsko brew i ruszył dalej wymijając mnie. Zniknął za zakrętem, a ja nie potrafiłam ruszyć chociażby palcem u nogi. Co to do cholery było?