Rozdział 9

     Mija kolejny tydzień i kolejny. A w międzyczasie nie mam żadnych przemyśleń. Staram się wyłączyć te części mózgu, które odpowiadają za niepotrzebne marnowanie czasu. Jestem w pracy. Kilkumiesięcznej, 24-godzinnej pracy. Pracy. Pracy. Pracy. 

     Mój plan polegający na trzymaniu się zawsze blisko kogoś nie wypalił. Żyłam innym trybem niż reszta ekipy. Oni pracowali popołudniami, a ja nocą i ranem. Przez życie w ciągłym ruchu, nie rozróżniam już właściwie kiedy jest noc i kiedy dzień. Poznaję tylko po ilości światła słonecznego na zewnątrz. Nieregularne spanie, jedzenie i masa pracy sprawiły, że wyglądam jak duch. Podkute oczy, blada cera, więcej wystających kości. Nadużywam też chyba kofeiny, ale co mi tam… padłabym gdyby chociaż nie ta używka. 

     Całe szczęście zespół zrezygnował z innych, mocniejszych rzeczy kilka lat temu. Wiem jak to jest, kiedy żyje się tak jak my teraz, ale w wieku 10 lat młodszym. Głupota uderza do głowy, a takie szczyle nie znając jeszcze życia i jego skutków ubocznych, sięgają po cięższe narkotyki, tak, jak to robią ich doświadczeni koledzy po fachu. Daje to kopa i nie odczuwa się wyczerpania wiecznymi podróżami, wysiłkiem fizycznym, umysłowym i brakiem snu. Tylko nie Sevenfoldzi. Chyba mają wystarczająco oleju w głowie, albo doświadczeni nieprzyjemną sytuacją sprzed kilku lat, kiedy ich najbliższy przyjaciel przedawkował. Albo po prostu dorośli… przynajmniej w niektórych sferach życiowych.

    Jeśli chodzi o sytuację z kręgielni, to całe szczęście Matt nie miał do mnie żalu. Przyznał, że rozumie moje zdenerwowanie. Mimo to, zwrócił mi uwagę, że nie wszyscy są tak poukładani jak ja i nie żyją według prawa moralności ubzduranego przez „prawych” ludzi. Cokolwiek miało to znaczyć. Ej, przecież nie wyznaje żadnego prawa moralności… to, że zdradzanie żony uznaję za obrzydliwe, nie znaczy, że jestem jakąś moralną cnotką. No i sypianie z jakimiś obcymi jednorazówkami. I… i… no może w sumie trochę mam w sobie wartości, które trudno mi przeskoczyć, ale to nie znaczy, ze mogę je akceptować. Po prostu udam, że tego nie widzę. 

     Tak szczerze, to wole już, żeby miał kochankę na boku, niż żeby robił to: a) za pieniądze, b) z niezidentyfikowaną kobietą. Osobiście bardzo nie chciałabym być na miejscu Val, ale to już inna sprawa.

***

     Znalazła się obrończyni moralności. Założę się, że sama ma na koncie niejeden taki występek. Chociaż… z drugiej strony bardzo możliwe, że ona jest po prostu dziewicą i nie rozumie tego.

     Żeby odbyć wtedy rozmowę bez świadków, wyszliśmy przed budynek kręgielni. Obrażała mnie, gestykulowała uparcie i marszczyła ten swój słodki nosek. Całkiem zabawnie wyglądała ta kompilacja. Powstrzymywałem się od uśmiechu i przytakiwałem z poważną miną, żeby myślała, że przyjmuję tą burę od niej i przejmuję się. Właściwie to przejmowałem się bardzo, ale kiedy ona wygląda jak uroczo… Chyba też wypiłem trochę za dużo, bo miałem ochotę ścisnąć jej te policzki, zrobić dzioba i cmoknąć w te różowe usta. 

     Mówiła coś o kochankach i jednorazówkach… tak, tak, słuchałem. Najbardziej roztkliwiała się, że bzykam byle co, byle tylko miało dziurę i miękkie cycki. Automatycznie spojrzałem na jej dekolt, a ona tylko westchnęła rozczarowana. Błąd… westchnięcie powoduje uniesienie się klatki piersiowej… oj tak… Co? Znów coś mówiła i poszła sobie. Co ja znów takiego zrobiłem?

***

     Wiecie jak cudownie jest mieć wolną głowę od niepotrzebnych, zaprzątających głowę myśli? Ja też nie…oszukiwałam samą siebie. Jestem tylko kobietą… dużo myślę, dużo rozkminiam, dużo przeżywam wszelkie emocje targające moją osobą. Nic nie idzie zgodnie z planem. Miałam mieć zajebistą, wakacyjną pracę. Podróże, pieniądze, luksus. Nie zaprzeczę, że dostałam czego chciałam, ale pojawił się jeden problem… a problemem był Matt. 

     Do tej pory śmiałam się w twarz kobietom, które twierdziły oraz obwiniały siebie, że kręcą je niegrzeczni faceci. Teraz to całkowicie rozumiałam. On nie musiał nic robić… po prostu był i tak mnie rozpalał, że nawet nocne zabawy samej ze sobą mi nie pomagały. W pewnym momencie osobiście zachciałam być jedną z tych jednorazówek… co za hipokryzja. Na całe szczęście umiałam się powstrzymać.

     On odpuścił. Od jakiegoś czasu ani nie zamęcza mnie swoim nadmiernym towarzystwem, ani nie bzyka tego co popadnie. Może czymś się zaraził i nie może? Nie zdziwiłabym się. I czy to, że odpuścił, nie sprawiło, że dla równowagi ja zaczęłam za nim latać?

     Sprawy nie ułatwiało to, że zaczęłam faktycznie słuchać koncertów. Zazwyczaj byłam obok, ale załatwiałam tyle spraw, że nie było mi dane skupić się i rozluźnić słuchając występu. Tego wieczoru było inaczej. Usiadłam na skrzyni koło sceny i przeżywałam każdą piosenkę. Kiedy oddawał cześć zmarłemu przyjacielowi, moje serce dosłownie zaciskało się. Czułam, że to co robi, nie było pod publiczkę, a faktycznie robi to, co nakazuje mu serce i dusza. Kiedy śpiewał te wolne piosenki… wybaczcie, ale nie mam głowy do nazw… przekazywał werbalnie to co czuje. Nie musiałam słuchać słów, aby wiedzieć jakimi w danej chwili dzieli się emocjami. No proszę, proszę… ten facet miał uczucia…

     Miałam w głowie masę przemyśleń. Nie mogłam przestać o tym rozkminiać nawet kiedy dotarliśmy do hotelu oraz kiedy brałam długi prysznic. Stałam tak chyba dobre pół godziny, zatopiona w swoich myślach, że z początku nie usłyszałam pukania do pokoju. Zamawiałam wcześniej kolację, bo nie zdążyłam zjeść na arenie, więc cała mokra, ociekająca, zarzuciłam na siebie hotelowy szlafrok i podbiegłam do drzwi. Miły pan wjechał tym swoim zabawnym wózkiem do środka, odłożył jedzenie na stolik, dałam mu napiwek i z uśmiechem odprowadziłam do drzwi. Cały czas ściskałam z przodu moje odzienie, bo gdzieś po drodze zapodział mi się pasek. Kiedy chciałam już zamknąć za nim drzwi, coś mi to zablokowało. Matt wepchnął się do środka. Podszedł niebezpiecznie blisko, a ja szukając ucieczki cofnęłam się o krok. Na moje nieszczęście, plecy napotkały ścianę. Już miałam go burać, ale przerwał mi zanim wypowiedziałam cokolwiek.

- Mówisz, że brzydzisz się mną. Że jestem męską dziwką. Miałaś rację… Ale nie chcę już taki być… 

     Zaczął mnie całować. W końcu jego usta, takie jak się spodziewałam- miękkie, ciepłe i cudownie sprawne, wprawiły moje w ruch. Z początku byłam w szoku i nie wykazywałam większej inicjatywy. Ale potem puściłam poły szlafroka i nie przejmowałam się tym, że widać moje nagie ciało. Objęłam jego szyję odpowiadając pocałunkami równie spragnionymi jego ust. 

Rozdział 8

     Przez kolejne dwa tygodnie nauczyłam się, że unikanie ludzi nie jest dobrym pomysłem, ponieważ kiedy jest się samym, każdy niebezpieczny osobnik może się zakraść, a wtedy nie ma świadków. Wiedziałam już, że zawsze powinnam być chociażby na siłę przyklejona do któregoś z facetów z ekipy. Jest to zawsze wymówka, że nieładnie jest przerywać w rozmowie, więc Matt nie pchał się tak chętnie w moje okolice. Co za ulga. Po przypomnieniu sobie tamtego obrazu, zaczynało mnie poważnie mdlić… jest jednak pewna rzecz, która mnie zaniepokoiła. Kiedy przypadkowo wracam myślami do sytuacji sprzed koncertu, pomijając wszelkie wartości, których jak mniemam, on nie wyznawał, wspomnienie rozmiaru jego przyrodzenia… sprawia, że czuje lekkie gilanie i ucisk tam na dole! To chore… przecież tu prawie puszczam pawia, a za moment przypominam ślimaka, ciągnącego za sobą przezroczystą maź. 

     Wieczne przebywanie w towarzystwie ekipy znaczyło również, że znam wszystkie, najświeższe plotki o zespole. Przepływ informacji był tam szybszy niż w liceum, między popularnymi nastolatkami. Jak się okazało, na bieżąco kontaktowali się między sobą na tematy przeróżne. Pomijając kwestie „idziemy na piwo. Ten i tamten już nam zamówili”, to kto z kim i dlaczego sypia, również wchodziło w te zagadnienie. Z najświeższych doniesień, wynikało, że po tamtym zdarzeniu, o którym i tak wszyscy wiedzieli (ja się pytam jak?! Mają wszędzie kamery? Widzą przez ściany? Czy co?), w nagrodę po świetnym koncercie (tego nie mogę im odebrać), Sandersowa obciągnęła mu laskę. Po pierwsze Fuj, po drugie FUJ, po trzecie ojapierdolefuj! Nie dość, że spocony, taki po całym dniu, to jeszcze chwile wcześniej zapełniał niezidentyfikowaną dziurę… była wilgotna, a wiadomo, że tam gdzie wilgoć, tam i grzyb. Trafił swój na swego.

     Całe szczęście po tygodniu Val musiała wracać rozwijać swoją karierę do Kalifornii, gdzie dostała niesamowity angaż w wysokobudżetowej reklamie doczepianych włosów dla lalek Barbie. Szacun dla niej za to, że stara się zarabiać własne pieniądze. Jednak odniosłam wrażenie, że nie tylko praca była powodem jej powrotu, a dziwna infekcja na ustach, która wydawała się dość poważna. 

     Matt znów był sam, więc czekałam tylko na kolejny moment, by upewnić się, że jest totalnym dupkiem, dupodajkiem. Okazję znalazłam dość szybko, musiałam być jednak bardzo uważna. Pewnego wolnego wieczoru wybraliśmy się wszyscy do kręgielni. Nie ukrywałam radości, bo było to moje ulubione hobby. Wiedziałam, że pokaże tym wszystkim facetom, że kobieta z jajami może ich pokonać. Ubraliśmy specjalne buty, zamówiliśmy piwo, a w międzyczasie dołączyły się do nas dwie dziewczyny, które wyglądały dość egzotycznie. Chyba pochodziły z Brazylii, a na wakacje wybrały sobie podróżowanie trasą Avenged Sevenfold po Europie. Wiedziałam oczywiście o preferencjach większości ekipy. Komu by się nie podobały muśnięte słońcem, jędrne, ponętne i kusząco krągłe ciała Brazylijek. Chłopacy trafili idealnie, pochodzenie i stopień fanostwa sprawiały, że są idealnymi kandydatkami. Niby kto ma siłę na podchody, podryw, kiedy taka chętnie sama rozłoży nogi, zanim ten spyta o jej imię. 

     Dwie nowe koleżanki obrały sobie za cel facetów z największym ego, czyli Matta i Zacka. Tak szczerze, to stawiałam na Briana, ale ten był wierny swojej lubej. Co jak co, ale kochał ją i wyznawał wyższe wartości niż ten neandertalczyk Sanders. Obserwowałam go bardzo uważnie. Ta ladacznica macała go wszędzie gdzie tylko mogła, a on śmiał się z jej żartów i sprzedawał jej swój czarujący uśmiech. Tak, nie będę się wzbraniać, ale jego uśmiech jest rozbrajający. Nogi miękną. Cale szczęście umiałam udawać twardą, więc ten nawet nie wiedział o mojej słabości. Straciłam resztki wiary w to, że opamięta się i oprze jej, w momencie kiedy wstał podczas swojej kolejki, miał rozpięty rozporek. Wkurzona i bezradna dopiłam swoje piwo, zamówiłam kolejne.  Po wygranych trzech kolejkach, byłam już dość wstawiona. Matt z jakiejś nieznanej mi przyczyny przysiadł się do mnie i postanowił mnie jeszcze bardziej wkurwić. Czyli był niezwykle pociągający i czarujący, oczywiście nie zabrakło uśmiechu. Jak ja go nienawidzę! Dopiłam już chyba czwarte piwo i wciągnęłam się w rozmowę z nim, chyba złość ustępowała, ale niestety zastępowała ją sympatia. Przez głośną muzykę zmuszeni byliśmy siedzieć bardzo blisko, żeby słyszeć się wzajemnie. Widziałam, że patrzy na moje usta. Przeczytałam w poradniku, że kiedy facet tak robi, ma ochotę pocałować. Jak ja bym chciała go pocałować… bardzo… 

Otrząsnęłam się w momencie, kiedy ta zdzirowata Brazylijka popukała go w ramie, pochyliła się, żeby mu powiedzieć coś do ucha. Uśmiechnął się lubieżnie i skinął głową. Widziałam, że szła w stronę toalet. To było jak wiadro zimnej wody. Głupia nie jestem. Domyślałam się co to znaczyło. Tylko, że on jak gdyby nigdy nic, kontynuował rozmowę ze mną! Znów patrzył mi na usta. 

     Jednak nie może być zbyt pięknie. Samiec zostanie samcem, nawet ułamek sekundy starczył, by jego zerknięcie w stronę odchodzącej dziewczyny, przelało moje emocje kumulujące się w środku. Wstałam jak oparzona, spojrzałam na niego z góry i obrzuciłam, jak mi się wydawało, złowieszczym spojrzeniem. 

- Co się stało… nie skończyłem mówić- złapał mnie za nadgarstek, żebym wróciła na miejsce. Wyrwałam rękę obrzydzona jego dotykiem, w końcu przypomniałam się to, co podejrzewałam, wiedziałam i czułam wcześniej.

- Nie dotykaj mnie…! Nie masz prawa... jesteś obrzydliwą, męską dziwką! – cofnęłam się i dopiero zdałam sprawę, że wszyscy na nas patrzą. Głupio mi się zrobiło. Nienawidziłam być w centrum uwagi. Całe szczęście długo nie musiałam się zastanawiać co zrobić, bo te kilka piw dało o sobie znać. Poszłam do toalety pozbyć się przetrawionego piwa, a może i też pokiereszować buźkę tej dziwce… przecież ona uderzała do męża i ojca dwójki dzieci! Tak… to dlatego jej nienawidzę… Ona psuje rodzinę…O!

     Jeszcze gorzej się poczułam, kiedy dowiedziałam się, że Matt od dwóch tygodni odgania od siebie wszystkie nachalne kobiety, które same pchają mu się do rozporka. A tamtą Brazylijkę zbywał ile mógł, ale nie umiał być niemiły. Przecież z reguły to miły facet… Kurwa. 

Rozdział 7.

    Jechaliśmy w ciszy. Żadne nie odezwało się od momentu, w którym poinformowała mnie o przyjeździe Val. Nie wiedziałem na kogo jestem bardziej zły, czy na siebie, że się tak przejmuję, czy na żonę, bo zajmie mi większość czasu i nie będę miał kiedy zaliczyć Hanny. 

***

    Całe szczęście przylatuje ta Val. Matt będzie mógł w końcu skupić się na niej. Przyda mi się odrobina spokoju od jego kombinowania. Łatwo było odczytać jego reakcję. Nie bardzo cieszył się na to spotkanie. Jestem ciekawa dlaczego. Taki facet na pewno potrzebuje sporo ruchu… szczególnie w łóżku, a ile już wytrzymał bez tego. Może dlatego tak dużo biegał wieczorami. Pierwszy raz jak się tuliliśmy przecież mu stał… na jego miejscu bym się cieszyła, że będzie miał okazję wyładować swoje podniecenie. Ale co ja tam rozumiem.

Kiedy odebraliśmy panią Sanders z lotniska, nie zamykała się jej jadaczka. Głos miała bardziej nosowy niż jej siostra, co zdecydowanie irytowało. Żałowałam, że nie zabrałam ze sobą słuchawek i musiałam wysłuchiwać sprawozdania z każdej minuty spędzonej w tej podróży. Może moje pierwsze wrażenie jest tylko takie, a naprawdę jest cudowną osobą. Naprawdę chciałabym w to wierzyć. Ale skoro nawet On nie ucieszył się na jej przyjazd i do tej pory ma niemrawą minę, znaczy to, że taka po prostu jest. Nie wnikam czemu są małżeństwem. Pasują do siebie jak klaun do pogrzebu, no ale przecież przeciwieństwa się przyciągają. Rozeszliśmy się w hotelu, a ja przetrzepałam cały swój bagaż w poszukiwaniu czegoś na ból głowy. Cały czas mi w uszach dzwoniło. 

Następnego ranka wzięłam orzeźwiający prysznic. Przekazałam ważne informacje pozostałym osobnikom i wracałam do pokoju. Słyszałam jęki dochodzące z któregoś pokoju. Przechodząc obok, spojrzałam na numer, a w notatkach sprawdziłam go i okazało się, że to była sypialnia Matta. Ciekawe, odgłosy wcale nie przypominały Val. Może jej się nos odetkał? Niech mają swoją chwile rozkoszy, należy im się.

Niecałą godzinę później umówiłam się w hotelowej restauracji z Larrym. Wrócił skontrolować jak sobie radzę. Winda otworzyła się dokładnie w momencie, w którym podeszłam. Wysiadła Sandersowa obładowana torbami.

- O hej! Normalnie byłam na zakupach! Tyle przecen, no nie uwierzysz. Matt rano nie chciał się obudzić, więc postanowiłam zająć się czymś. Myślałam, żeby tylko na chwilę zajrzeć do jednego sklepu, ale utknęłam w centrum handlowym. Sama rozumiesz…- gadała, gadała, gadała i gadała, bla bla bla bla… a w mojej głowie coś się nie zgadzało.

- Byłaś na zakupach od rana? Dopiero wróciłaś…?

- No… tak, wiem, wiem. Ale tyle witryn się do mnie uśmiechało. My kobiety tak mamy- zaśmiała się w taki sposób, że mój mózg znów zaczął pulsować. 

- Taaak… wiem. Wybacz, ale umówiłam się z Larrym.

- Och no tak. Ja ci zawracam głowę. Idę sprawdzić, czy mój kotuś już się obudził.

- Oj na pewno już nie śpi…- przycisnęłam guzik i winda się zamknęła.

    Widziałam, że usta managera się ruszają i coś do mnie mówi. Nie wiem czy to z powodu bólu głowy, czy zaprzątających moją głowę myśli, ale nie mogłam się skupić. Jestem zbyt zorganizowana, żeby w moim życiu coś się nie zgadzało. Próbowałam poukładać fakty i jedyne co mi przychodziło do głowy, to to, że Matt znów oglądał pornosa. Tylko na tyle realistycznego, który został nagrany w wersji 4D. W końcu obijanego mebla o ścianę sobie nie wymyśliłam… No ale żeby oglądać filmy dla dorosłych, kiedy żona jest na miejscu? Chyba nie znam się na tym męskim świecie. 

    Popołudniu obijałam się, podczas kiedy zespół miał swoją próbę. Wszystko sprawdzone i opanowane. Reszta zależy od dźwiękowców. Wykorzystałam okazję kiedy wszyscy faceci są zajęci i opanowałam catering. Mieliśmy nawet swojego kucharza. Załadowałam na talerz tyle, ile na pewno nie byłabym w stanie zmieścić i udałam się do garderoby zjeść w spokoju. O dziwo pochłonęłam wszystko. Z nudów wybrałam pasjansa na komputerze i grałam. Takiego obiboczenia nie doświadczyłam od… nigdy. Nigdy nie miałam w pracy tyle wolnego. Cóż, jestem zdecydowanie za dobra. Uśmiechnęłam się sama pod nosem. 

    Kiedy wygrałam kolejny raz z rzędu, stwierdziłam, że powinnam przynajmniej porobić coś pożytecznego. Cała ekipa zakończyła próbę i zajęli miejsca przy jedzeniu. Wyciągnęłam komórkę i postanowiłam zadzwonić do rodziców. Nie rozmawialiśmy od miesiąca. Nawet jeśli jestem dorosła, to dalej jestem ich dzieckiem. Wypada chociaż się przywitać i zdać ogólnikowy raport z mojego życia. Potrzebowałam spokoju, więc spacer po trybunach wydawał mi się odpowiedni. 

Podstawowa gadka szmatka z oklepanymi pytaniami. Chciałam zakończyć żenującą rozmowę prowadzoną na siłę, ale mama wypytywała mnie dogłębnie czym teraz się zajmuję. Zajęło mi to okrążenie areny dwukrotnie. Kolejne okrążenie robiłam za sceną i w tym momencie usłyszałam dziwne dźwięki. Mama gadała, a raczej prowadziła monolog, a ja szłam za odgłosami. Brzmiało to, jakby kogoś zakneblowali i uwięzili w jednej ze skrzyń. Powinnam się wycofać, a jednak kontrolę nad moimi nogami przejęła ochota uratowania świata. Może ten bohaterski czyn zostałby nagrodzony. 

Ku mojemu zdziwieniu nikt nie został uwięziony. Dwie długie i cienkie witki, odziane w obleśne, przechodzone glany wystawały zza kufra na okablowanie. Powinnam obrócić się o 180 stopni i wrócić do garderoby, prawda? Ale to było silniejsze. Stwierdziłam, że ja jestem tu szefową i musze wszystko wiedzieć oraz każdy ma mi podlegać. Jakie było moje zdziwienie, kiedy stanęłam bezpośrednio przed damskimi nogami, a jej krocze zasłaniały męskie pośladki. Nawet mnie nie zauważyli! Co jak co, ale mogli wybrać jakieś czyściejsze miejsce… wiecie ile łap tego dotykało? Było dość ciemno, więc trudno mi było zidentyfikować winowajców. Nie zareagowali nawet na moje kroki. Jego tyłek dalej wciskał się w niezidentyfikowaną materię. Dopiero na moje chrząknięcie raczyli spojrzeć. Wyraz twarzy Matt był trudny do zidentyfikowania. Jednak panna, której wiek na pewno kończył się na „naście”, wystraszona odepchnęła go od siebie, wstała, sięgnęła po majtki i uciekła. 

- Świetnie… uciekła. I co mam teraz zrobić?- wcale mnie nie zdziwiła jego pretensja w głowie… to w końcu Matt- Skoro tu jesteś, to może ją zastąpisz?- Pokazał na miejsce przed sobą. 

    Zazwyczaj byłam wygadana. Zazwyczaj. Tym razem, nie potrafiłam wydobyć z siebie słowa. Nie wiem czy było to spowodowane zaistniałą sytuacją, tym, że jego penis sterczy na moich oczach i jest… nienaturalnie WIELKI, czy tym, że 50 metrów dalej jest jego żona, a on pieprzy jakąś małolatę! Czy ja śnię?! Wszystko składa się w jedną całość. Dziewczyna w hotelu, kolejna tutaj. A ja wierzyłam, że biega tylko po to, żeby wyładować napięcie seksualne! Sądziłam, że skoro wiąże się z kimś na stałe, to jego penis, czy jej wagina, są tylko dla siebie na wyłączność. Lubię niespodzianki, ale nie kiedy są one złe, pełne zawodu. 

Kiedy ja rozmyślałam nad pojebanym światem, nie zwróciłam uwagi, że skradał się do mnie. Całe szczęście, upchnął kutasa w spodniach.

- Tak myślałem, że lubisz podglądać. Chyba jednak byłoby lepiej jakbyś wzięła czynny udział. Nie pożałowałabyś- uśmiechał się szeroko, ale mimo to wiedziałam, że sobie nie żartuje.

    Nie czekałam na to co dalej powie, wyminęłam go i wróciłam do reszty ekipy. Czułam się w ich towarzystwie zdecydowanie pewniejsza i bezpieczniejsza.

***

    Ja pierdole, ja pierdole, ja pierdole… Mam ochotę walić głową w ścianę. Miała tego nie widzieć! Po cholerę tu zaglądała?! Kurwa mać! Tyle razy udało się zrobić to po kryjomu… Zjebałem… Cholera, nadal mnie ciśnie w spodniach… ale jak pomyślę sobie, że widziała mnie w akcji… znów robię się twardy. O co tu biega? Nie chodzi nawet seksownie ubrana. Nie kręci tyłkiem. Nie pochyla się przy byle okazji, żeby tylko pokazać, że ma cycki… a co prysznic muszę zrobić sobie dobrze ręką, inaczej poszłoby mi uszami, bo myślę o niej. 

Rozdział 6.

    Krzyki momentalnie ustały, nie wiem co się stało. Wyjrzałem przed autobus i zobaczyłem, że Brian rozmawia z Michelle, a ta wyjątkowo intensywnie gestykuluje. Gitarzysta tylko zerknął na mnie, rzucił porozumiewawcze spojrzenie i wróciłem do środka. Hannah już pakowała swoje rzeczy. Wyglądała wyjątkowo uroczo ze swoją rozczochraną czupryną. Zajęła się uporządkowywaniem dokumentów i nie zwróciła uwagi, że jej włosy odstają od perfekcyjnego wyglądu. Czy ja właśnie pomyślałem, że jest perfekcyjna? Pewnie… już mi się jakieś styki poprzepalały od tego zioła, które ostatnio sprowadził Marvin. Nigdy więcej nie powierzę mu takiego zadania. Poprzednim razem miał mi znaleźć dziunie w tłumie podczas koncertu, to oczywiście wykonał zadanie… powiedzmy, że poprawnie. Tylko zapomniał wcześniej przeczyścić nos, bo cholera ta brunetka jechała takim odorem, że nawet Johnny bez prysznica przez tydzień tak nie cuchnie. Boje się myśleć, jak musiało walić jej między udami. Na pewno miała busz po kolana, nie wspominając o czarnym wąsiku pod nosem. Nadal wzdrygam się na tą myśl. Wręczyłem jej wtedy tylko batonika na pocieszenie, którego planowałem zjeść po koncercie. Widać było po niej, że całkiem często zajadała tak kolejne odrzucenia. Cholera, powinienem z litości chociaż poklepać ją po ramieniu, a potem szorować dłoń przez… nie nie… już lepiej byłoby zafundować jej swoją kolejkę pod prysznic. Wyświadczyłbym przysługę całemu wszechświatu. 

- Dojechaliśmy do hotelu. Przyjdź za chwilę po swoją kartę do pokoju- rzuciła sucho i pośpiesznym krokiem wyszła na zewnątrz. Przypomniałem sobie, że to koniec naszej podróży autobusem. Od teraz czekał nas tylko przejazd z koncertu do hotelu, z hotelu na lotnisko, z lotniska na kolejne miejsce koncertu. Oznaczało to też jedno- koniec wspólnych gier i chwil tylko we dwoje i pozostało czekanie na telefon od Val. 

***

    Jak już ogarnęłam co i jak, rozdałam każdemu po kolei karty do pokoi, oznaczyłam kto jest gdzie i jak zwykle została jedna osoba bez magicznego klucza. Tak, wszyscy zgadli. Pan Diva przywlekł się ostatni i z łaską wziął ode mnie co trzeba. Wróciłam do omawiania z panią recepcjonistką naszego planu odjazdów, wyjazdów i wszelkich „azdów” zespołu, do którego potrzebne będą podstawiane samochody, kiedy usłyszałam jak ON mówi coś do mnie. Dałabym sobie rękę uciąć, że już dawno wjechał na górę. Odwróciłam się do niego i serce mi mocniej zabiło. Boże, co się ze mną dzieje? Te jego oczy są niesamowicie zielone i jak tylko patrzą się bezpośrednio w moje, na chwilę przestaję oddychać. 

- Słucham?

- Pytałem jaki ty masz numer pokoju.

- Nie sądzę, żeby było ci to potrzebne- już chciałam kontynuować przerwaną rozmowę z panią zza lady, kiedy kolejny raz nam przeszkodził.

- Jest mi potrzebne księżniczko. Skoro jesteś taka ważna na tym całym wyjeździe i od ciebie zależy czy będę o godzinie 10.00 podcierał sobie tyłek czy przegryzał szósty kęs kanapki, to chyba muszę wiedzieć gdzie kierować się z pytaniami. 

- 609- kompletnie go ignorując zajęłam się pracą. 

***

    Nie pamiętam już kiedy jadłem ostatni raz. Przeszukałem swoje torby i nie znalazłem nawet zwykłego cukierka. Wyszedłem z hotelu, cudem unikając grupy fanów. Skręciłem w pierwszą ulicę w prawo i moim oczom ukazała się jakaś mała pizzeria. Dzięki bogu, niebiańskie jedzenie piekło się tuż na moich oczach. Czekałem na swoją porcję. Postanowiłem, że nie będę bez sensu stresował się czekając na telefon od żony, więc sam zadzwoniłem. Odebrała dość sprawnie. Nie była niczym zajęta, żadna nowość. Z tonu jej głosu wywnioskowałem, że wszystko jest najbardziej ok. Była aktorką, jednak nie na tyle dobrą, żeby umiała udawać wesołą, kiedy nie wszystko jest dobrze. Musze postawić Brianowi zgrzewkę piwa. Cokolwiek powiedział Michelle, zadziałało. 

     Przez kilka kolejnych dni praktycznie nie widziałem Hanny. Spędzała czas przeważnie sama lub z Marvinem. Larrego nie było, wrócił do Kalifornii działać zespołem w innych sprawach, niezwiązanych z trasą. Oznaczało to, że cokolwiek działo się w ekipie, zależało od Anderson. 
    Mijał dzień szósty, a młoda zmieniła taktykę. Podczas przydzielania każdemu pokoju, rozdawała harmonogram dnia, z wszystkimi ważnymi numerami telefonów i adresami mailowymi. Coś mi się zdaje, że jest bardziej profesjonalna niż Jacobson. Nie mogłem już pytać o numer sypialni, bo spuszczała mnie mówiąc zawsze to samo- „moją komórkę masz na rozpisce”. Przyznam szczerze, że wolałbym wiedzieć gdzie śpi, gdyby naszła mnie w końcu odwaga, żeby odwiedzić ją w nocy. Może była na tyle inteligentna, że coś przeczuwała. 

    Z każdym kolejnym dniem robiła się coraz bardziej cięta na mnie. Nie rozumiałem o co chodzi. Pewnego wolnego popołudnia, zapukała do mojego pokoju.

- Jedziesz ze mną.

- Po pierwsze, cześć. Po drugie,  o co chodzi? Po trzecie, jestem zajęty.

- Cokolwiek robiłeś- zajrzała do pokoju, a tam jak wół otwarty laptop z pornolami na wierzchu, świetnie- przerwij i musisz jechać ze mną na lotnisko.

- Chętnie dokończę to, co robiłem. Możesz nawet poczekać tutaj, nie przeszkadzasz- uśmiechnąłem się szelmowsko. Myślała, że nie zauważę tego, jak zerknęła na moje krocze? Na pewno jest ciekawa jak wygląda. Miałem cichą nadzieję, że czasami marzy sobie o nim, jak go dotyka pieszcząc się sama w pokoju.

- Możesz dokończyć w drodze… Val przylatuje, a zakładam, że nawet jeśli jest bliźniaczką Michelle, to po tylu operacjach plastycznych o jakich słyszałam, mogę ją minąć.

    Mieliście tak kiedyś, że dmuchaliście  w balon, on sobie powoli rósł i rósł. Wtedy ciach, wyleciał wam z buzi i opadł szybko jak flak na podłogę? To wyobraźcie sobie to, co właśnie stało się w moich spodniach. 

Rozdział 5.

Przepraszam za jakieś niedociągnięcia techniczne, ale pisałam w innym programie niż zwykle (nie z własnego wyboru) i trudno było zrobić z tym cokolwiek. Takie tam kolejne historie Hanny i Matta. Bez fajerwerków. Enjoy.     



      Minęły dwa tygodnie, a sytuacja nie powtórzyła się. Nawet nie zagraliśmy w nic więcej od tego drobnego incydentu. Ona co prawda jeździła ze mną, ale spędzała cały ten czas w części kuchennej, romansując z komputerem. Nie sądziłem, że będzie tak ciężko pracować. Załatwia każdą sprawę, zachciankę zespołu. Walczy ostro, jeśli jakiś hotel czy organizator nie wywiązuje się z umowy. Nigdy nie darzyłem kobiet jakimś wielkim szacunkiem, w końcu jaka potrafiła zarządzać tak dobrze jak mężczyzna, ale Hannah miała jaja. Oby tylko teoretycznie, bo im dłużej jej się przyglądałem, tym chętniej wziąłbym ją na osobistą rewizję i upewnił się, że w majtkach znajduje się jedynie smakowita cipka. Było się w Tajlandii i takich niespodzianek nie mam zamiaru już więcej przeżywać. 

Mówiąc o dziurkach. Dan kilka razy załatwił mi jakieś ruchanie. Szybkie bzykanko na tyłach hali czy w kiblu. Nie czuję się z tym źle. W końcu wybuchłyby mi klejnoty! A te są zbyt cenne, żeby na to pozwolić. Nie potrafię jedynie zrozumieć, czemu tak przejmuję się, żeby ona mnie nie zobaczyła w akcji, nie nakryła. Chociaż jedna odpowiedź przychodzi mi do głowy. Jeśli sam chcę ją zaliczyć, to taka panna byłaby zbyt dumna, aby pozwolić na to, widząc jaki sam rozbestwiony jestem. Nie zrozumiałaby. Każda chce być tą jedyną. Boże co za idiotki. Mężczyźni nie są monogamistami! Ale powiedz tu takiej, to albo się obrazi, albo da w ryj. 
Postawiłem sobie za cel… do końca trasy Hannah będzie moja.

***

Lubię moją pracę. Lubią tu być. To jest to, co podoba mi się najbardziej. Zorganizowana praca, chociaż tylko pozornie. Codziennie trzeba zmagać się z tymi ludźmi, dla których słowo “harmonogram” nie istnieje. Szczypta emocji każdego dnia i przynajmniej nie nudzę się monotonią. Zdaje się, że miedzy mną a Mattem jest już ok. Jeśli oczywiście można określić unikanie siebie jak wcześniej, jako coś normalnego. Wymieniamy się jedynie zdaniami, kiedy trzeba coś załatwić, co jak wiadomo, spoczywa na mnie. 
Zamykałam właśnie komputer, kiedy za plecami usłyszałam jego chrypliwy głos.

 - Jesteś głodna? Siedzisz tu od dobrych paru godzin popijając wyłącznie herbatę. Nie to, że mnie to jakoś mega obchodzi, ale wyjątkowo szkoda mi ciebie i tego, że ogarniasz nasz bajzel. Stawiam obiad, chodź.

Ruszył do wyjścia, a ja powoli przyswajałam do siebie to, co przed chwilą powiedział. Oczywiście można było wyczuć w jego tonie nutę rozbawienia, więc nie bardzo wzięłam do siebie tą małą uszczypliwość. 
- No chodź. Arin i Larry idą z nami, nie masz co się bać.

Burknęłam jakieś niemrawe podziękowanie, a mojemu pomrukowi zawtórowało burczenie brzucha.
- Dobrze trafiłem, że zgłodniałaś- zaśmiał się całkiem serdecznie. Ale mimo to, nie potrafiłam znaleźć w sobie więcej, niż odrobinę sympatii do niego. Wydawało mi się, że lepiej będzie, jeśli będziemy traktować się wzajemnie oschle, jak robiliśmy to do tej pory. 

Wyszliśmy z autobusu i ruszyliśmy w stronę przydrożnej knajpy. Wyglądała przyzwoicie. Kiedy usiedliśmy i dostaliśmy zalaminowane karty z daniami, przysiedli się nasi wcześniej wspomniani współtowarzysze. Przyznam całkiem szczerze, że czas spędzony z tą trójką, upłynął aż za szybko. Matt okazał się całkiem dowcipnym i inteligentnym facetem. A to ci niespodzianka! Docinał młodszemu perkusiście, ale szczerze mnie to bawiło, ponieważ Arin i tak nie brał tego do siebie i zręcznie odpowiadał na jego zaczepki. Na koniec uparli się na deser. Czułam, że niczego nie zmieszczę, póki kelnerka nie przyniosła Larremu ciepłej szarlotki z lodami i bitą śmietaną. Wyrósł mi nagle drugi żołądek i pochłonęłam na raz jego porcję, którą mi odstąpił, widząc moje błyszczące oczy. 
W drodze do autobusu, Sanders pozwolił managerowi i drugiemu muzykowi iść przodem i zatrzymał mnie przed knajpą.
- Hannah, słuchaj. Przepraszam, że tak wyszło z tamtym wieczorem. W sumie nie czuję się do końca winny. Spałaś i owinęłaś rękę wokół mnie, a potem… sam zasnąłem. Nieważne. Chodzi mi o to, że odizolowałaś się, a dobrze było mieć równego kompana do grania. Mamy kilka dni wolnego, nawet Larry wspomniał, że wszystko jest jak na razie dopięte, czyli nie ma pracy. Teraz jedziemy do Niemiec. Daleka droga, spać mi się nie chcę, więc co powiesz na maraton z Call of Duty? 

Nie powiem, wcięło mnie. Jakaś zmiana w nim zaszła? Czy faktycznie przełamał się i swoją dumę. W końcu musiałam coś odpowiedzieć, bo na pewno wyglądałam dziwnie wpatrując się w niego tak długo.
- Jasne… spoko… w sumie masz rację. Nie mam co robić. Chciałam poczytać książkę, ale gra wydaje się bardziej kusząca.

Wysiliłam się na uśmiech. Po jego ramionach było widać, że odetchnął. Szliśmy więc do autobusu, kiedy wejście zastąpił nam Brian.
- Mam dość Michelle. Znów zalała się w jebanego trupa. Serio, mam wrażenie, że ona wypija nam większość asortymentu. Pije jak chłop. Muszę się od niej uwolnić. Nie mogę na nią patrzeć- wzdrygnął się, jakby zobaczył obślizgłego robaka- tak czy siak, postanowiłem wam potruć dupę i zdecydowałem, że oglądamy ostatnich Transformersów- uśmiechnął się szeroko, uniósł wyżej opakowanie DVD z filmem, żeby udowodnić, że sobie nie żartuje i wbiegł do autobusu. 
- No to wydaje mi się, że masz już towarzystwo- puściłam mu oczko i weszłam do środka, żeby zapakować swoje rzeczy.
- A ty kotku gdzie się wybierasz? Chyba, że kupić popcorn. Oglądamy razem, nie ma wybacz.
- Nie oglądałam poprzedniej części, więc nie jestem w temacie- odparłam niechętnie, bo może trochę wewnętrznie nakręciłam się na granie z Mattem.
- Nic nie straciłaś, a mi się nie odmawia- przeszukiwał szafki- O! Jest! - wrzucił popcorn do mikrofali i ciągnął mnie za rękę do sypialni. Popchnął na łóżko, rzucił we mnie poduszką i kocem, a zaraz włożył płytę do odtwarzacza. 
W międzyczasie dołączył do nas wokalista i leniwymi ruchami ułożył się wygodnie po mojej prawej stronie. Gitarzysta natomiast chyba miał nadmiar energii bo znów pobiegł do kuchni, po dźwiękach można było się jedynie domyślać co robi. Wrócił z miską pełną kukurydzy i czipsami pod pachą. W drugiej ręce trzymał trzy butelki wody. Wow ten to się do cyrku nadaje. Po chwili usadził tyłek z lewej strony i sięgnął po pilota.
- Gotowi na przygody?! 
- A ty nic nie pijesz?- zachrypiał Matt.
- Od kiedy zobaczyłem Michelle zwracającą zawartość żołądka na środek dywanu, odechciało mi się w ogóle tykać alkoholu… przynajmniej na jeden wieczór- wyszczerzył się i włączył play.

Obawiałam się tego wieczoru. Dziki Brian i Matt, który sam w sobie jest już podejrzanie niepokojący. Ale tylko na początku było sztywno. Zrozumiałam potęgę ich przyjaźni. Mimo swojego dojrzałego wieku, dogadywali się jak mało kto. Sypali żartami, a ja mogłam obejrzeć ich zupełnie inne oblicze. Film okazał się kiepski. Nawet laik mógł to dostrzec. Oboje nie szczędzili sobie komentarzy dotyczących konkretnych scen. Wciągnęli mnie w to. W połowie projekcji trzymałam się kurczowo za brzuch, bo wyrobić przy nich ze śmiechu to zahacza o sukces. Na sam koniec już zwijałam się między nimi, aż musiałam iść siku, żeby nie popuścić. 
Wydawało mi się, że Brian ma bardzo dobry wpływ na Matta. Nie rozumiem, czemu nie spędzają więcej czasu ze sobą. Kiedy wróciłam z toalety, gitarzysta zbierał się do wyjścia.
- A ty gdzie lecisz? Po kolejny kiepski film? Może tym razem ja coś wybiorę- uśmiechnęłam się wesoło.
 - Stęskniłem się za wódką jednak. Lecę do naszej kochanej ekipy. Buźka- i tyle go widziałam.
Zajrzałam niepewnie do sypialni, a wokalista już czekał z padami w rękach.
- Moja propozycja dalej aktualna, jeśli jeszcze nie chce ci się spać- ten uśmiech. Jak niewinny chłopiec. Czy powoli odkrywałam nową osobę? Kogoś kto kryje się za tym gburem? 
- Chętnie- bez zastanowienia wróciłam na swoje miejsce- beze mnie zginiesz, więc z litości ci pomogę- wytknęłam język, a on zaatakował mnie  palcem wskazującym w żebro. Głośno pisnęłam, co nie umknęło jego uwadze. Jego chytra mina mówiła wszystko. Za chwile już wiłam się pod atakiem gilgotek jakie mi zapewnił. Śmiałam się w głos i próbowałam odpędzić jego dłonie- Matt! Hahahaha! Matt!
W tym momencie przestał i oboje spojrzeliśmy sobie w oczy. Chyba dopiero teraz dotarło do nas co zrobiliśmy. Szybko odsunął się i włączał grę. Usadowił się w bezpiecznej odległości i sprawdzał ustawienia. Nie mogłam przestać na niego patrzeć. Szukać. Zrozumieć. To była bardzo dziwna sytuacja. Przyjemna… przez moment. A potem pobudka. Musiałam jednak oderwać od niego wzrok, bo zaczął grać.
Graliśmy dobrą godzinę bez słowa. Na łóżku było wygodnie, więc z pozycji siedzącej szybko przeszliśmy do leżenia, przez co nasze ramiona stykały się bardziej. Nawet nie wiem kiedy zasnęłam. 

***

Było mi ciepło, błogo, wygodnie i miło. Rozchyliłem powieki i spojrzałem na nią. Nie próbowałem się nawet ruszyć, ani o milimetr. Leżeliśmy brzuch w brzuch, splątani nogami i rękoma. Nie chcę się nawet zastanawiać jak to się stało. Dawno nie było mi tak przyjemnie. Będę udawał, że dalej śpię, póki Hannah sama nie uświadomi sobie, że wyglądamy jak dwie ośmiornice przeplatające się mackami. 
Mhm, miło… 

Zaraz znów spałem.

***

Z daleka dochodziły mnie jakieś krzyki. Były coraz bliżej. Poczułam szarpanie i otworzyłam oczy, niepewnie patrzyliśmy na siebie. Ja i Matt. Jednocześnie spojrzeliśmy na powód naszej pobudki. Michelle.
- Ty chuju jeden…!!! Jebana zdziro!!! Dziwko! Już koniec… już po tobie!!! Wiedziałam!!! Wiedziałam!!! Wylecisz na pysk!!!- wyciagnęła z kieszeni spodni komórkę i drżącymi rękoma stukała w ekran- Zobaczysz jak to jest wchodzić do łóżka komukolwiek!!!- po czym odwróciła się i wyszła dzwoniąc gdzieś. Wszystko działo się tak szybko. Sanders wyplątał się z naszego wspólnego węzła i wyjrzał za Michelle
- Kurwa… Val...

Rozdział 4.

        Nie wiem jak to się stało, ale od kiedy zaproponowałem jej wspólną grę, spodobało mi się. Zapraszałem ją co wieczór. Jej najwyraźniej tez odpowiadała ta sytuacja, szczególnie, że kilkakrotnie wspomniała o niewygodnym tłoku w autobusie ekipy. W pewnym sensie spełniałem dobry uczynek. Żadne z nas nie wspomniało do tej pory o incydencie rok temu. Było to nam na rękę. Chyba baliśmy się, że jeśli zaczniemy ten temat, wyniknie z tego cos niepożądanego. W zasadzie, to prawie w ogóle nie rozmawialiśmy, chyba, że dotyczyło to planu i strategii gry. Na razie trzymaliśmy się na dystans. No może prawie na dystans. 

Jednego z wieczorów odbywaliśmy naszą tradycyjną już partyjkę zabijania przeciwników wspólnymi siłami, kiedy Hannah usnęła. Zdałem sobie po chwili z tego sprawę, kiedy jej przeważająca liczba ofiar stanęła w miejscu. A to zazwyczaj ona była postrachem współgraczy. Leżeliśmy na wielkiej kanapie przed wielkim ekranem, więc w takiej pozycji, po ciężkim dniu, było łatwo o chwilę nieuwagi, aż znalazło się w objęciach Morfeusza. Nie przeszkadzało mi to. Miałem wystarczająco miejsca, a kiedy ona śpi, wygląda całkiem słodko. Sięgnąłem tylko po koc i przykryłem ją. Nie wiem skąd we mnie taki instynkt opiekuńczy. Wsunąłem tylko stopy pod koc, bo zrobiło się całkiem chłodno. Grałem dalej sam, aż po pewnym czasie poczułem jej małą i chłodną rękę oplatającą mnie w pasie. Lekko zdezorientowany spojrzałem na nią. Spała dalej. Nie wiedziałem co zrobić. Poczułem się jak zamrożony. Czy zdjąć jej rękę i obudzić, żeby poszła spać tam, gdzie jej miejsce, czy może zostawić. W końcu nikomu nie dzieje się krzywda. Prawda? Zaraz pewnie zmieni pozycje. Czemu ja panikuję? Z drugiej strony to ciekawe, że na co dzień trzyma się ode mnie z dala jak może. A w chwili obecnej mamy przykład przyciągania. Przecież ona śpi durniu, pewnie nawet nie wie, co robi. Zapewne robi to samo w swoim łóżku, każdej nocy z kołdrą. Val ma tak samo. Kiedy nie ma mnie obok niej, owija swoje witki wokół kołdry, jakby przez sen chciała kogoś tulić. No a co mogę poradzić, że każda laska do mnie ciągnie. Hannah nie jest jak każda. Ona potrafi grać jak niejeden facet. Ale w sumie dalej jest tylko kobietą i ma dziurę między nogami. Więc żadna różnica. Leci na mnie. Chociaż nie klei się jak każda inna. Z wyjątkiem teraz. Ja pierdole, zmień myślenie, zmień myślenie. Graj. Zabito cię Matt już 3 razy, od kiedy położyła rękę na brzuchu. Tylko jebaną rękę. Przecież nie maca ci fiuta. Mogłaby w sumie udawać, że śpi i zmacać mnie tam. Nie obraziłbym się. Trochę mnie już ciśnie. Przez to, że po każdym koncercie od razu daje nurka do mojego autobusu, żeby z nią pograć, sprawia, że nie bzykam innych panienek. Nie bzykam nikogo. A cholera w tym momencie miałbym ochotę przemaglować jakąś dziunię. Ciężko będzie. Michelle jest na pokładzie i pilnuje. Głupie baby zgadały się i jeżdżą z nami na zmianę. Tyle, że Siostrę Val łatwo upić i ma się wolną rękę. Zdecydowanie muszę jutro pogadać z Danem. Musi mi załatwić jakąś cipkę na wieczór. Coś szybkiego i mocnego, żebym mógł chociaż normalnie chodzić, kiedy nic mnie nie uwiera w spodniach. 

Kiedy spojrzałem znów na Hannę, przysunęła się bliżej mnie i oparła głowę o moją klatę. Ja pierdolę, co mam robić. Jest całkiem miło, ok. Ale zdecydowanie tak nie powinno być. Cholera… Niech zostanie tak jeden wieczór. Później zastanowię się co się w takich przypadkach robi. Normalnie już bym się do niej dobierał, a ona błagałaby o więcej i sztucznie jęczała, kiedy dopiero odpinam jej spodnie (swoją drogą po chuja wszystkie laski to robią? Odpinam rozporek. Wow, ale podniecające…). Chociaż nie, normalnie to by nawet do takiej sytuacji nie doszło. Zazwyczaj pracowali z nami faceci, więc co przyszło Larremu do głowy, żeby tym razem zatrudnić kobietę. Takie, zazwyczaj brzydzą się mało higienicznym trybem życia, jakie prowadzą rockowe zespoły. 

Sam nawet nie wiem kiedy zasnąłem. Ale obudziłem się i spaliśmy na łyżeczki. Rozejrzałem się, a mój wzrok zatrzymał się jednak na jej szyi, która aż prosiła się o delikatnego buziaka. Nie wiem co mnie podkusiło, ale zrobiłem to. I tak spała. A przynajmniej tak było, póki nie przytknąłem swoich ust do jej delikatnej skóry. 

***

Poczułam lekkie łaskotki na szyi i coś twardego nad pośladkami. Dopiero po chwili zdałam sobie sprawę, że ktoś leży za mą i mnie obejmuje, a to „coś” na lędźwiach, musi być wzwodem. Szybko wyplątałam się z jego objęć odskakując na bezpieczną odległość i odwróciłam. Patrzyliśmy się z Mattem na siebie czekając, aż któreś coś powie. Po jego oczach było widać, że też dopiero się obudził. Dotknęłam swojej szyi, przypominając sobie, że to musiał być on.

- Pocałowałeś mnie…

- Tak?- Próbował udawać głupa, ale wiedziałam kiedy ktoś kłamie- chyba musiało ci się coś przyśnić.

Patrzyłam na niego dłuższą chwilę, aż zeszłam z łóżka i zakładałam buty.

- Gdzie idziesz?

- Muszę się czegoś napić… a ty- spojrzałam mu na krocze- zrób coś z tym…- po czym pośpiesznie wyszłam do kuchni i sięgnęłam po wodę. Wypiłam całą butelkę na raz. Było mi piekielnie gorąco. Pewnie jego ciało mnie tak nagrzało podczas tulenia. Ja pierdolę, jakiego tulenia?! Musiałam zasnąć. Nie tak to miało wyglądać. Nie tak! Co on sobie teraz pomyśli? Nic nie pomyśli. To przecież on tulił się do mnie. Tak, tak właśnie było. 

Spojrzałam w jego kierunku kiedy wychodził z salono-sypialni. Widać było, że chce coś powiedzieć. Ale byłam jeszcze w takim szoku, że musiałam odetchnąć. W idealnym momencie poczułam, że autobus hamuje i po chwili wyszłam z pojazdu, nie dając mu się odezwać ani słowem.

- Hej, Hannah! Ktoś cię goni?- usłyszałam serdeczny śmiech Marvina. Zatrzymałam się.

- Ooo, cześć. Nie.. ale – nie wiedzieć czemu, rozejrzałam się dookoła w poszukiwaniu odpowiedzi, kiedy zobaczyłam podświetlany neon przedstawiający filiżankę kawy- potrzebuję kofeiny mocniej niż powietrza w tym momencie. Wiesz, praca goni i nigdy się nie kończy.

- No tak. Jeździsz z div…ekhm Mattem. Chłopacy już się zakładają kiedy rozłożysz dla niego nogi, albo czy już to zrobiłaś.

- Że co?!

- No wiesz… tak nagle zaczęłaś z nim jeździć…

- Nie pieprze się z nim! – ruszyłam przed siebie.

- Han, nie gniewaj się. Ja tylko przekazuje informacje… wiesz, że jestem paplą – biegł za mną.

- To możesz im przekazać, że to właśnie dzięki ich zachowaniu, jeżdżę z Panem Wiecznie Nadąsanym. Ale przynajmniej mam tam spokój i nie muszę słuchać pijackich śpiewów i wiwatów. Przekaż im, że parchaty fiut naszej divy mnie nie tknął, ani nigdy tego nie zrobi! Na samą myśl, że jego łapska mogłyby mnie dotknąć, biorą mnie mdłości – obok nas przeszedł Matt, z pokerową miną. Jestem pewna, że słyszał to co mówiłam i na milion procent wie, że to było o nim. Momentalnie zrobiło mi się głupio. Byłam nakręcona i zła na chłopaków. Użyłam kilka niemiłych i niepotrzebnych określeń. Ja pierdole. A myślałam, że w grupie samych „panów” obędzie się bez dram. 

    Weszłam do kawiarni, stanęłam za wokalistą. Nie wyczytałam z niego żadnych emocji. Całe szczęście. Kiedy wzięłam swój kubek na wynos, poszłam z powrotem do jego autobusu. Stwierdziłam, że dumę schowam do kieszeni, a teraz już na serio muszę zająć się pracą. 

Rozdział 3.

       Zeszłam rano na śniadanie w hotelowej restauracji i od wejścia czułam na sobie wzrok. Kiedy zerknęłam w kierunku ekipy, jego zielone oczy świdrowały mnie i wcale nie spłoszył się, kiedy odkryłam, że się we mnie wpatruje. Nie zaprzeczę, że miałam ciarki na całym ciele, ale musiałam się opanować. Podeszłam do szwedzkiego stołu i wybrałam przysmaki, na które miałam ochotę. Dosiadłam się na jedyne wolne miejsce wśród stolików zarezerwowanych dla nas. Naprzeciwko Matta. Całe szczęście, że jak dotarłam tam, był zajęty rozmową z kimś obok i nie musiałam walczyć ze sobą, żeby zrobić w tył zwrot. Zajęłam się talerzem i jego zawartością. 

Kiedy w końcu zwrócił uwagę, że siedzę przed nim, nie mogłam opędzić się od jego wzroku. Byłam pewne, że mnie tez pamięta, mimo, że minął aż rok. Nie odezwał się jednak słowem przez cały czas. Sama skończyłam swój obfity posiłek i wstałam.

- Panowie, przypominam, że za pół godziny ruszamy na arenę. Nie przewiduję opóźnień, więc radze być na miejscu. 

- A tobie wsadził ktoś kija w tyłek, młoda? Nie jesteśmy w średnim wieku, żeby zwracać się do nas w taki sposób. Wyjmij tego gnata i wsadź coś innego, na rozluźnienie, jeśli wiesz co mam na myśli- zakończył głupawym śmiechem swoją wypowiedź któryś z facetów. Nie powiem, wmurowało mnie. Takiej reakcji się nie spodziewałam. Już się odwracałam do wyjścia, kiedy usłyszałam głos Matta.

- Żeby ci ktoś czegoś nie wsadził Alex. Hannah ogarnia twoje życie w tym momencie i będzie to robić do końca trasy, więc trochę szacunku. Jedz śniadanie, idź po tą pieprzoną walizkę i bądź za pół godziny na dole.

Nie usłyszałam odpowiedzi. Nikt nie kwestionował tego, co mówi wokalista. Spojrzałam na niego przenikliwie próbując wyczytać coś z jego twarzy, jednak ta nic nie dała po sobie poznać. Patrzył na mnie bez wyrazu. Wyszłam i wróciłam do siebie. 

Usiadłam na łóżku i nie rozumiałam, co nagle zmieniło się w jego zachowaniu. W samolocie traktował mnie jak wstrętnego robaka, a teraz? Pan wielki obrońca niewinnych kobiet? Czemu ja się w ogóle nim przejmowałam. Jest jedna z wielu osób, o które muszę dbać. To moja praca i tyle. Wzięłam swoje rzeczy i poszłam na dół. Do mnie należało wymeldowanie wszystkich na czas.

***

Kiedy przypomniałem sobie kim jest, moje nastawienie od razu zmieniło się. Nie wiem czemu. To taki wewnętrzny pstryczek. Na początku uważałem ją za małą siksę, a teraz kiedy wiem kim jest, widzę kobietę. Potrząsnąłem głową i wstałem, sięgnąłem po plecak i poszedłem do windy. Byłem zły na siebie. Miałem żonę, a laski, które kręcą się dookoła mnie jeszcze nigdy nie zawróciły mi w głowie. Zawsze to była godzinna znajomość, kiedy zabierałem którąś do swojego pokoju. Ale nigdy dłużej nie zastanawiałem się kim jest, co robi na co dzień i dlaczego w tym momencie przebywa właśnie ze mną. 

Kiedy winda zjechała, a drzwi się rozsunęły, patrzyła na mnie. Jakie to dziwne uczucie, kiedy w brzuchu aż ściska. Zazwyczaj cisnęło mnie w kroku, a nie wyżej. Ostatni raz tak się czułem… właściwie nigdy tak się nie czułem. Nawet jaka zaczynałem spotykać się z Val, reagowałem w całkiem inny sposób. A może to jednak znów coś niestrawnego…

***

     - Jesteś… oczywiście ostatni – myślałam, że skoro sam opieprzył Alexa, to chociaż da przykład. Ale na co ja liczyłam. To przecież Matt. Diva. Wzięłam od niego klucz i przeszedł mnie prąd. Czy to jakaś pieprzony film? Gdzie są kamery? To robi się bardzo żałosne. 

- Nie marudź mała. Jestem przed czasem.

- Nie jestem żadną małą. Dopiero co mówiłeś o szacunku, więc sam się do tego stosuj. Możesz już iść- odwróciłam się do recepcjonisty i dopełniałam ostatnich formalności.

W autobusie było bardzo głośno. Faceci rozbestwili się i oczywiście byłam w tym, w którym siedzieliśmy poupychani jak sardynki. Miałam nadzieję, że jak dojedziemy na miejsce, to każdy pójdzie robić swoje. Ale jednak nie. Okazało się, że ekipa miejscowa, która rozkłada scenę, ma opóźnienie, więc gwarna ekipa nie dawała za wygraną i nie pozwalała mi w spokoju pracować. Nie mogąc dłużej wytrzymać hałasu, postanowiłam iść do budynku, ale tam było jeszcze głośniej. Stukanie, pukanie i krzyki. Nie, to zdecydowanie nie polepsza mojej sytuacji. Przechodząc koło imprezowego autobusu, nawet nie pomyślałam, że tam znajdę cichy kąt. Zostało mi więc ostatnie wyjście.

***

      - Puk, puk… Matt?- usłyszałem głos. Jej głos. Co ona tu robi? Nikt mi o tej porze nie przeszkadza. Postanowiłem udawać, że nie słyszę, to może sobie pójdzie. Dość mam na dziś tych dziwnych sytuacji- hej…- podniosłem wzrok. Stała przede mną. Ściągnąłem słuchawki, wyłączyłem grę i ponownie popatrzyłem na nią.

- Mam już iść do środka?

- Nie, jest opóźnienie…

- O nie… opóźnienie. Larry chyba nie jest zadowolony, że coś się sypie… Dał ci za zadanie tylko przywieźć nas tu i zaprowadzić do garderoby, zdecydowanie poradziłaś sobie na 5…- chyba bardziej sarkastycznego tonu nie mogłem mieć. Stała tylko i patrzyła. Chyba przesadziłem. 

- Ekipa zewnętrzna ma opóźnienie… - odwróciła się i miała wychodzić.

- Czekaj. Przepraszam… co chciałaś.

- Wole ci nie przeszkadzać w bardzo produktywnym zajęciu. Poradzę sobie.

- Jezu… kobieto. Co chciałaś. Po co komplikujesz.

- Niczym nie zasłużyłam sobie na twoje humorki Matt. Raz stajesz w mojej obronie, a raz jesteś totalnym dupkiem. Chciałam być naprawdę miła. To dopiero drugi dzień, a mam ciebie dość. Nie traktuj mnie, jak kogoś gorszego, bo… bo co? Sam nawet nie wiesz skąd twoja gburowatość. A może jednak wiesz? Oświeć mnie- nie umiałem. Sam nie wiedziałem. Chyba byłem sfrustrowany. To całe wytłumaczenie. Na wszystko składa się na wiele czynników. Ale nie mogłem się nimi podzielić. 

- Z czym przyszłaś… - postanowiłem odpuścić dalszą dyskusję. Na pewno bez powodu nie pchałaby się do mnie.

- Czy mogłabym przez godzinę albo dwie posiedzieć przy stole i popracować. Nigdzie nie mogę znaleźć wolnego i spokojnego kąta… a ty jesteś tu sam, nikt ci nie przeszkadza.

- Pewnie. Nie mam z tym problemu- założyłem słuchawki i grałem dalej. Odwróciła się, żeby znaleźć miejsce- Hannah? Możesz pracować tu kiedy chcesz i jak długo chcesz. Mam dużo wolnej przestrzeni. 

***

     Rozsiadłam się przy stole z komputerem i papierami. Odetchnęłam i uśmiechnęłam się pod nosem. To nazywa się cisza i spokój.

Po koncercie nie mieliśmy zatrzymywać się w hotelu, tylko jechać dalej całą noc. Ponownie skrzywiłam się na myśl, że mam wytrzymać leżakowanie w ciasnym i przeludnionym pojeździe. Postanowiłam włączyć swoje umiejętności aktorskie, które podobno w kłamaniu były całkiem przekonujące i wmówiłam wszystkim, że mam sporo pracy. Dzięki temu mogłam siedzieć tam gdzie całe popołudnie i zaznać chociaż odrobiny snu na kanapie jadalnej. 

Gdzieś koło 2 w nocy usłyszałam same przekleństwa, które dziwnym trafem, wybrzmiewały w podobnym odstępie czasowym. Podniosłam głowę znad komputera i rozejrzałam. Zdenerwowany głos pochodził z tyłu autobusu. Należał do Matta. Wzięłam świeżą butelkę wody i ruszyłam w jego kierunku. Sama nie wiem czemu zaniepokoiłam się. Może dlatego, że wcześniej zachowywał się znacznie ciszej. 

- Wszystko w porządku?

- Cholerna gra. Kupiłem dodatek i nie mogę przejść jednego momentu. Nie zwracaj na mnie uwagi.

- W co grasz?- podałam mu wodę. Może przyda się na ochłonięcie. 

- Battlefield… słyszałaś o czymś takim?- chętnie wziął i napił się.

- Którą masz część? 

- Battlefield 4: Dragon's Teeth- spojrzał na mnie podejrzanie. 

- Przeszłam to dwa razy. Posuń się- ociągał się, ale było to spowodowane tylko lekkim niezrozumieniem na jego twarzy. Wzięłam jego pada i włączyłam grę. Co prawda nie widziałam jego twarzy, ale po dźwiękach domyślałam się, że nie może ogarnąć, jak to jest możliwe, że mogę wymiatać lepiej od niego w strzelaninie- dobra, teraz się zabiję i zacznie się od tego momentu, że będziesz musiał sam przejść. Przynajmniej wiesz jak- jak powiedziałam, tak zrobiłam. Oddałam mu pada i życzyłam powodzenia. 

- Hannah…? Chcesz zagrać multiplayera? Razem zawsze weselej- obdarzył mnie takim uśmiechem, któremu nie mogłam się oprzeć. Dosiadłam się, ustawił co trzeba. Spędziliśmy razem kilka godzin, robiąc to, co nas odstresowywuje i odrywa od rzeczywistości, będąc całkiem przyjaznym w stosunku do siebie. To dopiero odmiana.

Rozdział 2.

      Zmiana stylu narracji w rozdziale, to zabieg planowany. Wszelkie wąty proszę kierować gdzie indziej, bo mnie nie obchodzą :)



       Leżałam już drugą godzinę pod kołdra próbując zasnąć, ale nie mogłam. Od spotkania Matta w parku męczyło mnie to, że te świdrujące oczy już raz na mnie patrzyły. Niemożliwe, żeby to był sen, ponieważ przed przyjazdem na lotnisko byłam pewna, że widzę go pierwszy raz. Wpatrywałam się w sufit i moje wspomnienia powoli przecierały się.

***

Kiedy zobaczyłem ją biegnącą w tym ledwo oświetlonym parku, przypomniałem sobie ten dźwięk, styl biegania i podskakujące włosy. Miała tak samo przyspieszony oddech jak wtedy i nie mogłem oprzeć się pokusie, żeby przyjrzeć się jej z bliska. Była tak samo zdezorientowana kiedy stanąłem przed nią…

***

Dzień jak co dzień. Słoneczna, ciepła Kalifornia zachęcała, aby wyjść z domu i odbyć codzienną dawkę joggingu. Hannah związała swoje długie, ciemne włosy w kitkę i ruszyła truchtem po skromnym osiedlu, pełnym różnorodnych domów. Jej złota obrączka, zawieszona na cienkim łańcuszku, na szyi, podskakiwała rytmicznie podczas każdego kroku. Włosy falowały w tym samym rytmie, a spokojny oddech kontrolował ciało. Wprowadziła się dopiero wczoraj, więc trasa, którą wybrała, była kompletnie przypadkowa. Miała nadzieję, że po przebiegnięciu kilku kilometrów, trafi w końcu na plażę. Nie uwierzy, że właśnie spełniła kolejne marzenie ze swojej listy, póki na horyzoncie nie rozbłyśnie słońce odbijające się od fal oceanu. 

Nigdy nie była osobą, która chce się gdzieś zagnieździć na stałe. Jeśli tylko nie czuła się do końca spełniona zawodowo, wolała poszukać pracy gdzieś dalej. Pochodziła z Birmingham, ale przez ostatnie pięć lat mieszkała w Londynie. Trzy lata studiów managerskich, dwa lata między jednym a drugim rodzajem realizowania wiedzy w zawodzie. Od prowadzenia kawiarni, przez luksusowe butiki, po zarządzanie kilkoma małymi, londyńskimi kapelami, jeżdżącymi po Europie oraz Stanach Zjednoczonych  i grającymi dla kilkudziesięcioosobowej publiczności. Zdarzały się większe występy, jakieś festiwale, ale dalej to nie była pierwsza liga. Sprawiało jej to dużo przyjemności, ponieważ jej świat był idealnie poukładany. Miała zawsze plan na cały miesiąc do przodu. Kiedy wstaje, kiedy je, co je, kiedy wysyła pieniądze, co kupiła każdego dnia i za jaką cenę. Znajomi żartowali, że w swoim magicznym kalendarzu, którego nigdy nie zostawia bez opieki, ma nawet zapisane o której godzinie chodzi do toalety oraz prowadzi szczegółową ocenę każdego potencjalnego partnera. Musiała kontrolować każdy aspekt swojego życia. Zarzucano jej brak luzu i faktycznie, nie umiała odetchnąć i zrzucić wszystkiego na los. W końcu powiedziała dość. W ciągu jednego dnia podjęła spontaniczną decyzję o przeprowadzce, kupiła bilety lotnicze oraz wynajęła dom. I tak oto znalazła się tu, w Huntington Beach. Raj dla surferów, idealne miejsce na odetchnięcie i miejsce, w którym klimat perfekcyjnie wpisywał się w jej wymogi. Przynajmniej tak słyszała od wielu ludzi, którzy raczyli ją różnymi dziwnymi opowieściami o Kalifornii, podczas jednej z tras.

Ostatni zakręt, ostatnia ulica, ostatnia prosta do domu. Po godzinnym biegu marzył jej się chłodny prysznic, żeby zmyć z siebie pot i kurz. Odetchnęła głęboko widząc z daleka swoje gniazdko, kiedy coś ciężkiego i bardzo włochatego dosłownie powaliło ją na twardy chodnik. Nie zdążyła jeszcze ogarnąć sytuacji, a to futrzane cielsko lizało jej słoną twarz dosłownie jak chupa- chupsa. Żeby dodać dramaturgii, zabrakło jej dechu w piersi, bo niezidentyfikowane Coś deptało łapami i przytrzymywało ją na parterze. 

- Gibson! Sio! Zostaw panią! No już. To nie zabawka…- ktoś głośno gwizdnął, a owy Gibson tylko radośnie szczeknął i dalej przytrzymywał swoją ofiarę- złaź ty stara kupo futra… - po chwili została uwolniona i mogła spokojnie odetchnąć. 

Usiadła, rozejrzała się i jej wzrok utkwił na biszkoptowym labradorze, który z pewnością miałby ochotę dokończyć swój napływ namiętności. Dopiero potem jej oczy przeniosły się do rąk, które trzymały psa za obrożę. Były całe wytatuowane i muskularne. Ale nie takie przepakowane jak mają pakerzy na siłowni. Miały idealnie zarysowaną strukturę mięśni, która lekko uwypuklała ramiona. Spojrzała trochę wyżej i ujrzała twarz oraz przeszywająco-zielone oczy. Miał niepewną minę, ale w kąciku ust chował się uśmiech, odsłaniający lekkie dołeczki w policzkach. Tak, usta. Co ona by dała, aby te kształtne i pełne wargi przesuwały się po jej nagim ciele, obcałowywały jej piersi, brzuch… co prawda nie teraz, kiedy przebiegła kilka kilometrów, a jej ciało pewnie smakuje jak jedna wielka bryła soli, ale… zaraz, zaraz. Czy ona właśnie o tym pomyślała? Siedzi na twardym betonie z obdartymi łokciami, gapi się na jakiegoś obcego kolesia, zaatakował ją pies, a ona myśli o … no właśnie. Na tą myśl skrzywiła się i szybko wstała oraz rozejrzała, żeby móc zlokalizować dom. 

- Na prawdę panią przepraszam. Biegła pani, a on… lubi się gonić dla zabawy. Nie dopilnowałem go i … ucieszył się na widok biegnącej osoby… Chwila! Gdzie pani idzie…?

- Nie ma sprawy- odparła swoim angielskim akcentem, pośpiesznie otrzepała, jak się okazało, bolący tyłek i ruszyła w stronę swojego przybytku. 

- Ale zaraz… Pani krwawi…- dopiero wtedy dokładniej przyjrzała się swoim otarciom. To była zła decyzja, ponieważ widok krwi przyprawiał ją o zawroty głowy i mdłości. Gorzej jedynie reagowała na pająki, jednak krew wzbudzała w niej najgorsze objawy. Próbowała znaleźć pod ręką cokolwiek do oparcia, ale jak na złość nawet głupi słup telekomunikacyjny stał dobre 15 metrów dalej. Nie runęła jednak po raz drugi tego dnia na ziemię, tylko dlatego, że silne i ciepłe ramiona podtrzymały ją od upadku. Trzymał ją chwilę w ramionach. Patrzył przenikliwie w oczy, żeby upewnić się, że nadal kontaktuje. Jego wzrok zatrzymał się na jej pełnych ustach, które mimowolnie oblizała z powodu lekkiego odwodnienia, spowodowanego bieganiem przy takiej temperaturze. Tym razem jemu zakręciło się w głowie. Ta czynność na swój sposób była bardzo podniecająca. Przez ułamek sekundy, dzięki takiemu małemu gestowi, napalił się na tą drobną kobietę. Posadził ją pospiesznie na trawie i zniknął. Po chwili przed jej oczami pojawiła się butelka wody, zapewne zimna, co dało się poznać po spływających kroplach na powierzchni plastiku. Mrukęła ciche podziękowanie i napiła się. Kiedy znalazła w sobie wystarczającą ilość energii żeby wstać, podniosła się i ze złością w oczach burknęła coś o pilnowaniu zwierząt i wróciła do domu.

Od tamtego momentu śniła się mu jeszcze kilka razy.